TIME'ın geçen haftaki kapağı, Trump'ın İran'dan çıkış yoluna odaklanmıştı. Ancak bugün görünen o ki; Trump büyük bir savaşı başlattıktan sonra ne kolayca bir çıkış yolu bulabiliyor ne de hızla geri dönebiliyor.

Dönüş yolları hem içeriden hem dışarıdan bir bir patlatılıyor. Sistem içindeki muhalifler, Trump'ın ABD'yi sürüklediği savaş sahasında yaşadığı tıkanmayı izlemekten memnuniyet duyuyor. Trump'ı savaşa sürükleyen Netanyahu ise ilk günden itibaren müzakereye giden köprüleri bir bir havaya uçurarak onu daha fazla "karadan savaşa" çekiyor.

İngiltere, Fransa ve Almanya da süreci adeta Trump'ın kaybetmesini umarak izliyor. Trump'ın zor durumda kalması ve çıkış yolu bulamaması, Avrupa'da eski uluslararası düzene geri dönülebileceği yönündeki umudu besliyor.

The Economist ise ABD'nin en büyük rakibi Çin'e kadar uzanarak İran savaşının Pekin'den nasıl görüldüğünü aktarmış. Çinlilerin, Napolyon'a atfedilen "Düşmanınız hata yaparken asla sözünü kesmeyin" ifadesini başlığa taşımışlar. Gerçekten durum böyle olsun ya da olmasın; içeride ve dışarıda muhaliflerin Trump'ın sıkışmasını izlemekten ve bu süreci hızlandırmaktan memnun oldukları açık.

ABD yönetimi içinde de İran savaşının yolunda gitmediğini gösteren kavga, çatışma ve dağınıklık dikkat çekiyor. Ordunun üst düzey komuta kademesinde savaş esnasında yapılan görevden almalar bu iç gerilimin somut bir göstergesi.

Trump için zaman daralıyor. İran'a verdiği sürenin (6 Nisan) ardından arzu ettiği anlaşmaya ulaşamadığını gerekçe göstererek büyük bir saldırı başlatması, savaşın tüm bölgeye yayılmasına ve küresel ölçekte ağır bir ekonomik krize yol açabilir.

İran savaşı, Trump'ın zafer kazanamayacağı bir savaşa dönüşüyor. Korkarım ki bunu fark ettiğinde dünya için çok geç olacak.