Mustafa Kemal’i “Atatürk”süz tarif etmenin geçmişi eskilere ve değişik çevrelere kadar uzanıyor; ancak, yakın geçmişte rastladığımız “Atatürk” eleştirisinin kaynağı, ağırlıklı olarak Ortadoğu’yu bugün kan gölüne çeviren ABD’deki güç odaklarıdır.

Ortadoğu’yu yeniden şekillendirirken, Türkiye’yi de buna uygun olarak dönüştürmek istiyorlar. Ancak “Atatürk”, Türkiye için hâlâ “milli devleti” temsil ediyor ve bu da Türkiye’yi dönüştürmek isteyenler açısından ciddi bir toplumsal-siyasal direnç demek.

Bu direnci AK Parti üzerinden aşmayı denediler ancak başarılı olamadılar. Atatürk’ün kurucusu olduğu CHP’yi dönüştürmeden sonuç almanın imkansız olduğunun farkındalar.

Deniz Baykal’a darbe yapılarak Kemal Kılıçdaroğlu’nun CHP’nin başına getirilme hikayesi bu ihtiyaçtan doğdu. Suriye’ye müdahale edildiği günlerde CHP’nin lider ve yönetim kadrosunu da değiştirdiler.

Aynı dönemde ABD güdümlü liberal ve solcuların öncülüğünde “yeni CHP” fikri inşa edilmeye başlandı. Atatürk’ün siyasi mirasını tümden reddetmeleri mümkün olmadığı için de ilk olarak “Atatürk”ten vazgeçtiler.

Bunun şimdilik yeterli olacağını düşünüyorlar; zira, bu söylem değişikliği Türkiye Cumhuriyeti’nden “milli devleti” çıkarmaya karşılık geliyor. Parti yapısını ve seçmen kesimini yavaş yavaş bu fikre alıştırıyorlar.

Şöyle ki; CHP’nin HDP’yle, dolayısıyla PKK, PYD/YPG ve diğer sol gruplarla aynı siyasi ittifakın bileşeni olması için Mustafa Kemal’den olmasa da Atatürk’ten kurtulması gerekiyor. ABD’nin, Türkiye’yi Irak ve Suriye’dekine benzer etnik ve mezhep temelli parçalı bir devlete çevirmesi için bu ittifak şart.

İstanbul ve Ankara seçimleri, bu ittifakın ilk provasıydı; asıl deneme ise 2023’te yapılacak. CHP’yi şimdiden buna alıştırmaya çalışıyorlar. Sadece CHP’yi de değil, İYİ Parti de bu alıştırma sürecinin bir tarafı. Saadet Partisi ile Abdullah Gül, Ali Babacan ve Ahmet Davutoğlu’nun kurduğu partiler ise zaten ABD’nin güdümünde.

Meselenin özü budur!