Suriye'de sahadaki dengeler, son günlerde SDG aleyhine hızla değişti. Halep'te Şeyh Maksut ve Eşrefiye mahallelerinden çekilme, bu değişimin ilk ve en görünür adımı oldu. Ardından yalnızca 48 saat içinde, bugüne kadar çıkmaya direndiği bütün alanlardan –Deyr Hafir, Meskene, Tabka, Deyrizor ve Rakka– temizlendi. Kontrol ettiği stratejik yolları, barajları ve petrol sahalarını kaybeden yapı, sonunda Haseke'ye sığınmak zorunda kaldı.

Bu tabloyu yalnızca askeri bir geri çekilme olarak okumak eksik olur. Sahada yaşananlar, SDG'nin uzun süredir dayandığı dış destek mekanizmasının fiilen işlemez hâle geldiğini gösteriyor. Özellikle ABD'den beklenen siyasi ve askeri desteğin gelmemesi, örgütü yeni ve daha riskli arayışlara itti.

Bu arayışların en çarpıcısı, sahaya İsrail'i davet etme girişimi oldu. SDG'nin, Suriye ordusunun İsrail tarafından bombalanmasını talep edecek noktaya gelmesi, içinde bulunduğu çaresizliği olduğu kadar, siyasi muhakemesindeki savrulmayı da ortaya koydu. Ancak bu hamle de karşılık bulmadı. İsrail kartı, SDG açısından bir çıkış yolu olmaktan çok, yalnızlığını daha görünür kılan bir hamleye dönüştü.

Benzer bir akıbet, DEAŞ'lıları serbest bırakma şantajında da yaşandı. Bu tehdidin ABD nezdinde bir karşılık bulmadığı gibi, tam tersine ciddi bir tepkiyle karşılandığı anlaşılıyor. ABD elçisi Tom Barrack'ın bu girişim nedeniyle Mazlum Abdi'yi açık biçimde uyardığı, hatta azarladığı biliniyor. Barrack'ın özellikle "İsrail'i sahaya çekme" gibi bir yaklaşımın asla kabul edilmeyeceğini vurgulaması, Washington'ın SDG'ye bakışındaki netleşmeyi de ortaya koydu.

Bu netleşmenin en açık göstergelerinden biri, ABD Başkanı Trump'ın Şam yönetimiyle ilgili son derece olumlu açıklamaları oldu. Barrack'ın, SDG'nin DEAŞ'la mücadele misyonunu tamamladığını ve bundan sonra ABD'nin Şam'la çalışacağını ifade etmesi, sahadaki değişimin diplomatik düzlemde de karşılık bulduğunu gösterdi.

Böyle bir ortamda SDG'nin 18 Ocak anlaşmasına yönelmesi bir tercih değil, bir mecburiyet olarak ortaya çıktı. ABD ve İsrail'den umduğu desteği alamayan yapı, sahadaki gerçeklikle yüzleşmek zorunda kaldı.

Ancak SDG açısından asıl derin kriz, yönetim biçiminin kendi içinde yarattığı meşruiyet sorununda yatıyor. Yapının fiilen PKK/Kandil tarafından yönetilmesi, yerel unsurların iradesinin sürekli olarak dış müdahalelerle bastırılması, SDG'nin "yerel ve kapsayıcı bir yapı" iddiasını başından beri tartışmalı hâle getirdi.

Bu noktada sorumluluk yalnızca Kandil'le sınırlı değil. DEM'in ve özellikle de İmralı'yla temas yürüten, Pervin Buldan'ın başında olduğu heyetin tutumu da bu krizi derinleştirdi. 27 Şubat'ta İmralı'dan gelen çağrının SDG'yi kapsadığı açık olmasına rağmen -ki, rahmetli Sırrı Süreyya Önder bunu bir televizyon yayınında tartışmaya yer bırakmayacak netlikte ifade etmişti-, "Suriye kırmızı çizgimizdir" açıklamasıyla Kandil'in yanında saf tutulması, İmralı'nın muhatap kabul edildiği çözüm sürecini doğrudan zora soktu.

Bir yanda diyalog ve çözüm söylemi, diğer yanda Suriye'de silahlı varlığın savunulması... Bu çelişki, yalnızca SDG'nin değil, bu çizgide siyaset yapan herkesin karşısına ciddi bir meşruiyet sorunu olarak çıktı.

Suriye fırtınası henüz tamamen dinmiş değil. Ancak fırtınanın ardından ortaya çıkan manzara net: Silaha, dış desteğe ve vesayet ilişkilerine dayanan hiçbir yapı, sahada da siyasette de kalıcı olamıyor. SDG'nin son günlerde yaşadığı hızlı çözülme, bu gerçeğin en güncel ve en somut örneği olarak kayda geçiyor.