Ekmeleddin Bey, CHP-MHP uzlaşmasını bir ilk olarak ilan edip selamlıyor. Oysa, ilk CHP-MHP ittifakı 1960 darbesinden önce kurulmuştur. Önce CHP’li gençler sokakları karıştırdı, sonra darbe geldi. Cuntadaki CHP’ye ve MHP’ye yakın subaylar Milli Birlik Komitesi adlı çatı örgütünde buluştular. Çatı adayları da Cemal Gürsel’di. Sonuç vahşetti. Başbakan ve iki bakan idam edildi. Sonra çatı çatladı. Vesayet altında da olsa sivil rejime dönüldü.
Çatı cuntası mensuplarından bir kısmı CHP’den, diğer kısmı da MHP’den parlamentoya girdi. CHP’li cuntacılar darbeye rağmen ihtirasları tatmin olmayınca solcu gençleri yeni bir darbe için kullandılar. Diğer taraf da milliyetçi gençleri sahneye sürdü. 27 Mayıs darbesini ‘kardeş kardeşi vurur mu’ marşlarıyla yapan vicdansız demagoglar 20 yıl boyunca gençleri birbirine vurdurttular. Oluk gibi kan aktı.
12 Eylül darbesi sağ –sol çatışmaları ile adım adım hazırlandı. Aynı silah sabah bir ülkücünün elinde devrimci gençlerin vurulması için, akşam bir devrimcinin elinde ülkücü gençlerin vurulması için kullanılıyordu. Kendi partilerinden zaman zaman içişleri bakanı çıkaran CHP ve MHP’nin yöneticileri bunu bilmiyorlar mıydı? Biliyorlardı, ama CHP sol terörü, MHP sağ terörü destekledi, bu şekilde kan üzerinden bir büyük uzlaşma yaptılar.
CHP-MHP çatısının temeli 27 Mayıs’ta atılmıştı, Özal’a karşı komplolarda, 90’lardaki mafya patlamasında, 28 Şubat senaryosunda da iki partinin desteği vardı. Ecevit’in Bahçeli ile 1999’da kurduğu hükümet bu çatının Türkiye için ne kadar zararlı olduğunu bir kez daha kanıtladı. Büyük uzlaşma 60 ve 70’lerde olduğu gibi kan dökmekle kalmıyor ülkeyi tümüyle batırıp IMF’nin eline teslim ediyordu.
Kılıçdaroğlu o dönemde de SSK’nın Genel Müdürü olarak ülkeyi batırma uzlaşmasında kendi çapında bir rol oynamıştı. Sonunda çatıcı Bahçeli çatıyı kendi yıkıp kaçtı. Ak Parti bu gelişmelerden sonra iktidara geldi. Onların tahribatını giderdi. Kardeş kanını dindirdi. Mafyayı bitirdi. Paralel yapıları sarstı. Bütün engellemelere rağmen ülkeyi üç mislinden fazla büyüttü.
12 yıl sonra ABD ve Pennsylvania’nın teşvikleriyle çatıcılar yine sahnedeler. Yaptıkları yapacaklarının teminatıdır ve güneşin altında yeni bir şey yoktur. MHP Genel Başkanı Bahçeli çatı adayını açıkladıktan birkaç gün sonra, 1978 yılında Ankara’nın Bahçelievler semtinde 7 TİP’li genci katletmekten 7 kez idam cezasına çarptırılan Ünal Osmanağaoğlu’nun cenazesine katıldı. Herhalde çatının diğer ortağının ne düşüneceği umurunda bile olmamıştır. Seçim gezilerinde işi gücü bozkurt işareti yapmak olan Kılıçdaroğlu herhalde Bahçelievler’i Devlet Bahçeli’nin evleri sanmaktadır.
MHP liderini en azından CHP’yi iyi tanıdığı için kutlamak gerek. CHP’de tutarlılık ve dürüstlük namına hiçbir şey kalmamıştır. Uğur Mumcu denilince hepsinin gözleri yaşarır ama Mumcu’nun ‘Rabıta’ kitabında Rabıtacı olarak suçlanan İhsanoğlu’nu aday gösterirler. Kusura bakmasınlar ama ya Mumcu’yu inkar etmek zorundalar, ya da adayı. Aksi takdirde onurlarını inkar etmekten başka çareleri yok.
Bugüne kadar hangi CHP’li, Bahçeli’nin adının ‘Adana MHP ve Ülkücü Kuruluşlar Davası’nda geçtiğini, Ankara’ya portakal sandıkları içinde silah taşınan otomobilin Bahçeli’ye ait olduğu iddiasını söz konusu etti? Bugün çatıyı ve adayını parlatan Hürriyet grubu, 30 Nisan 1999 tarihinde Uğur Mumcu’yu da referans vererek bu iddialar hakkında çarşaf çarşaf yayın yapmaktaydı. CHP’liler, en azından Mumcu’nun yakın dostları bunu bilmez mi? İktidar hırsı ve üç kuruşluk emekli maaşı için bu düzeylere düşenler ilerde ahlak felsefesi kitaplarında olumsuz örnek olarak anılacaklar.
1978’de hunharca katledilen TİP’li gençlerin aileleri de çatı adayına oy verecek mi? Biz işkencede darbecilerin tecavüzüne uğrayıp 10 yıl hapiste kaldıktan sonra yine mitinglere katılıp, yine ‘ordu göreve’ sloganı atan mazoşistler de tanıdık. Ama onları da bu kanlı çatıcılardan işte o nefret ettikleri halkın adayı Erdoğan kurtarmıştır ve yine kurtaracaktır.