Ak Parti 2002’den beri iktidarda. O halde neden ‘yeni Türkiye’? Neden bir başkası değil de Ahmet Davutoğlu başbakan oldu? Neden CHP’de büyük bir kargaşa var ve neden 10 yıl hükümete 10 yıl övgüler düzen Gülen beddualara başladı? Hiç kimsenin tanımadığı Ekmeleddin İhsanoğlu ülkemizden bir rüzgar gibi neden ve nasıl geçti?

İhtiyar filozofun kullandığı ifadeyle ‘kapitalizmin fikir çavuşları’nın, tepeden inme yöntemle Türkiye’yi ‘çağa yetişme kapitalizmi’ sürecine soktukları ilk dönemlerde rejimin karakteri haliyle cumhuriyetçiydi. Devlet ağırlıklı ekonomi, piyasa ekonomisine doğru evrildikçe rejim de liberalleşme zorlamalarıyla karşılaştı.
Küresel kapitalizm merkezlerinin soğuk savaş döneminde askeri nedenlerle himaye ettiği‘vesayetçi cumhuriyet unsurları’ 2000’li yıllara varıldığında artık varlık nedenlerini yitirmişlerdi. Bu kalıntılar, ‘Atatürkçülük ve anti-emperyalizm’ maskesi altında, derin bir terkedilmişlik ve aldatılmışlık duygusuyla üstyapıdaki evrime direndiler. Bu direnişe karşı 2009’a kadar süren mücadele, sistemin tabiatı icabı küresel kapitalizmin ve işbirlikçi güçlerin de desteğini aldı.
Ne değişti 2009’dan itibaren? Ak Parti yönetiminde Türkiye orta gelirli bir ülke düzeyine ulaştı ve üst gelir düzeyini zorlamaya başladı. Bu noktada 200 yılı aşkın bir sürede dünyada ne yaşandıysa o yaşandı. Kapitalizmin merkezleri, hem sistemi bütün dünyaya yaymak, hem de merkez konumlarını ve hiyerarşiyi muhafaza etmek istediler. Bu onların diyalektik çelişkisidir.
Kapitalizm ilk olarak İngiltere ve Hollanda’da ortaya çıkmıştı. Bu ülkelerin 1789 devrimini yapan Fransa’ya düşmanca davrandığını hatırlayalım. Daha sonra hepsinin birden Almanya’yı engelleyici tutumuna, hemen yer yerde kendi sermaye birikimini yapmak isteyenleri hedef alan saldırganlıklara bakalım. Amerikalıların ‘orta gelir tuzağı’ şeklinde kibarca ifade ettikleri durum, gerçekte eskiden beri İngiltere’nin yaptığı gibi kapitalizm merkezlerinin kendi öz ve devletsel çıkarlarını savunmalarıdır. Tarihte hangi ülke ekonomik büyüme yolunda gelecek vaadetmişse bu merkezler hemen ‘otoriterlikten’ söz etmiştir ve o ülkeyi yönlendirmek için kumpaslar kurmuştur. Bunun yüzlerce başarılı, başarısız örneği vardır.
Eski vesayetçi direnişin kırılmasıyla beraber Türkiye bir yol ayrımına gelmişti. Ya kendi gücüne ve tarihine dayanarak daha da ilerleyecek ya da kendini uluslararası güç odaklarının eline teslim edecekti. Küresel kapitalizm merkezlerinin Türkiye’yi eski kalıplar içine hapsetmek istemesi 2009 yılından beri herkesin hissettiği gerilimleri beraberinde getirmiştir. Bu durum ülkedeki siyasal saflaşmaları iki açıdan etkilemiştir. Öncelikle, halka dayanarak siyaset yapanlarla güç odaklarına dayanarak siyaset yapanlar ayrışmıştır. Muhalefetin Cumhurbaşkanlığı seçimlerindeki seviyesiz birlikteliği ve Pensilvanya bağlantısı bunun ifadesidir. İkincisi ise ülkenin geleceği konusundaki kamplaşmadır. Bir tarafta Türkiye’nin perspektiflerinin ve uzun erimli politikasının küresel güç merkezleriyle uyum içinde olmasını savunanlar bulunmaktadır. Diğer tarafta ise önceki bir analizimde belirttiğim gibi ‘Artık umut Ankara’ diyerek bizzat Türkiye’nin küresel planda söz sahibi olmasını isteyenler.
Türkiye’nin çıkarlarıyla küresel güç odaklarının yönelimleri 2009’dan beri birbiriyle kesişmiyor. Bunun en güzel iki örneği üyelik sürecinin bizzat AB tarafından tıkanması ve ABD’nin yıkıcı ve felaket hazırlayıcı Ortadoğu politikasıdır. Bu güç odaklarının yörüngesine girmenin Türkiye’ye fayda sağlayacağını düşünmek sadece uzun vadede değil kısa vadede de mantıkdışıdır.
Önümüzdeki süreçte muhafazakarlar da,laikler de, ulusalcılar da, liberaller deher siyaset,her grup,küresel güç odaklarına karşı olanlar ve bu odakların işbirlikçileri şeklinde ayrışacak. İşte bu nedenle yeni Türkiye’de başbakan Davutoğlu’dur ve Yeni CHP fraksiyonu da Amerikancı ve Fethullahçı’dır. Ekmel Bey bu ayrışmada güç odaklarının özel ve başarısız bir operasyonu olmuştur.