Sicilya deyimiyle Omerta, sessizlik kuralı artık kalktı. Ceberrut PKK örgütünün Güneydoğu’da halk üzerinde acımasız bir diktatörlük kurduğu, insanların başta serbestçe oy kullanma hakkı olmak üzere birçok temel siyasal özgürlüğünü gaspettiği artık her yerde ifade ediliyor. Ancak Türkiye’nin kangrenleşen sorunu olan PKK’nın yeraltı ekonomisi hâlâ bir tabu muamelesi görüyor.

Çeşitli tarihsel, kültürel ve coğrafi nedenlerden ötürü ülkemizin güneydoğu bölgesi İtalya’nın güneyini ve Sicilya adasını andırır. İrili ufaklı birçok aile sadece bölgede ya da ülkede değil küresel çapta gayrımeşru işlerle uğraşır. Kan davaları, aşiret çatışmaları, yurttaşlık bilinciyle çakışmayan her cins ilkel ve barbar gelenek nedense hoşgörüyle karşılanır, canilerin ve eşkiyanın sırtı sıvazlanır. Bu tür faaliyette bulunan gruplar aile ilişkileri ve bilinen mafya yöntemleriyle devlet mekanizmasına ve hemen tüm siyasal partilere sızmışlardır. Rahmetli Özal, Türkiye’de piyasa ekonomisinin genel kurallarını oturtabilmek için 1984’de bir kara para affı çıkarmış ve Güneydoğu’daki ailelerin servetini turizm sektörüne kaydırararak bölgedeki normalleşmeye belli bir katkı sağlayabilmişti. PKK, bu çabalara o dönemde büyük bir isyan başlatarak cevap verdi.

PKK’nın sınırlarımızın dışında silahlı bir üs sahibi olabilmesinin ona verdiği en büyük olanak yeraltı ekonomisinde yönlendirici ve düzenleyici bir rol oynayabilmesidir. PKK bu sayede sadece bölgedeki tüm ekonomik girişimlerden, Türkiye’nin en büyük holdinglerinden bile haraç almakla kalmamakta, para kazandıracak her türlü faaliyete bir şekilde katılmaktadır. Ayrıca dünyanın birçok ülkesindeki adamları sayesinde başta uyuşturucu kaçakçılığı ve kara para aklama olmak üzere büyük operasyonları yönetebilmektedir. Kolombiya’da Türk vatandaşı olarak sadece 20 kadar Güneydoğulu ailenin yaşadığını bilmek herşeyi anlamamıza yeter. Aynı şekilde Rusya ve Doğu Avrupa’daki en büyük suç örgütünün Yezidi-Kürt mafyası olması manidardır. En pahalı uyuşturucunun doğal hammaddesinin İran, içindeki kimyasalların Almanya kökenli olması bize PKK’nın iki dış desteğini yeterince gösteriyor.

PKK’nın bölgesel ve ulusal çaptaki ‘iş’lerinden bazıları şunlardır: Akaryakıt, sigara, alkollü içki kaçakçılığı, sahte belge ve bandrolla çay-şeker işi, 10 numara yağ , yasadışı bahis işi, beyaz kadın ve trans köleciliği, bar ve batakhane işletmek, müzik, sinema ve dizi sektörü. Bu son sektörde PKK torbacıları tarafından uyuşturucu bağımlısı haline getirilen bazı sanatçı ve aydınlar örgütün algı operasyonlarında kullanılıyor.

PKK’nın en çok para kazandığı sektör ise ihalelerdir. Bölgedeki tüm ihaleler, hatta karşı çıktıkları baraj ve karakol yapımı ihalelerinde bile Kandil müdahil olmaktadır. Örgüte yardımcı olmayan firmalar baskı ve tehditle yıldırılıp ihaleden çekilmek zorunda kalmaktadır. Kazananlar ise Kandil’e komisyon vermektedir. Örgüt çökertilmeden bölgeye yatırım yapmak anlamsızdır, yapılan her yüz liralık yatırımın 50 lirası örgüte gidiyorsa Türkiye yatırımlarla kendi ayağına kurşun sıkmış olmaktadır.

Son yıllarda Güneydoğu’da durum o hale gelmiştir ki, cebinde birkaç kuruşu olan herkes ‘iş’ yapmak için önce Kandil’i ziyaret etmektedir. Bu alanda belediyeler örgütün emme basma tulumbasıdır. Örneğin Cizre-Silopi minibüs hattında bir yer almak Kandil’deki bilmem hangi gerilla ağasını ve aynı zamanda örgütü parayla beslemekten geçmektedir. Bugün PKK’nın silahlı eylem yapmasını haklı gösterebilecek bir neden yokken etrafı yakıp yıkmasının amacı bu mafya düzeninin devamı için güç gösterisidir. İşte PKK sorunun esası budur. Birkaç meraklı dışında hiçbir Kürdün ilgi göstermediği ana dil eğitimi de, örgütün konuyla ilgili eylemlere birkaç kişiden fazlasını toplayamadığı özerklik ilanı da sadece barbarlığın makyajıdır.