Bir bilmecem var. Size bir siyasetçiyi soracağım bugün. İsmini beğenmemiş, değiştirmiştir. ‘Çağdaş yaşamcı’ geçinir ama bir aşiret üyesidir, karısı yakın akrabasıdır.

Göreve bileğinin hakkıyla gelmemiştir. Eski başkan bir skandal sonucu koltuğunu kaybedince bizimki önce ‘aday değilim’ deyip sonra hemen boşalan yeri kapmıştır. Partisi ülkede tarihi bir rol oynamıştır. O başkan olana kadar da ulusalcı bir parti olarak tanınmıştır. Sonra onun yönetiminde hızla ABD işbirlikçiliğine kaymıştır. ABD ona ‘kucaklayıcı’ davranmıştır, çünkü kullanılışlıdır.

Başı sıkıştığında hep ABD’ye giderek icazet almak istemiştir. ABD’nin yoğun desteğini de almıştır, sık sık ve özellikle kritik soruşturmaların olduğu günlerde. ABD Büyükelçisi’yle özel görüşmeler yapmıştır. Büyükelçiyle birlikte gülümseyen çehresiyle görüntüler vermiştir.

Sık sık ülkesinin halkını Batlılılara şikayet etmiştir. Yeni kuşak Batı yanlısı Alevi politikacılardandır. Türkiye’nin komşu ülkelerin içişlerine karıştığını ileri sürer ve buna şiddetle karşı olduğunu vurgular. Dindar Sünnilerle de, Kürtlerle de arası pek yoktur. Ama bunun nedeni Alevi olması değildir, zaman zaman Aleviliğini de, etnik kimliğini de reddeder zaten. Kendi mezhebinin bir kesiminden ve dindarlara karşı olanlardan oy devşirir. Türkiye hükümetinin azılı bir muhalifidir.

Türkiye’nin Kuzey Irak’taki Barzani yönetimiyle iyi ilişkiler kurmasını asla istemez. Bu konuda ABD’nin yakın desteği vardır. Kürt petrolünün Türkiye aracılığıyla dünyaya sunulmasına da şiddetle karşıdır. Bu nedenle Erdoğan’a meydan okumuştur.
Suriye’de kanlı Esat diktatörlüğünü destekler. Partisinin milletvekillerini Esat’a yollayıp politik destek vermiştir.

Alevi olmasına rağmen dindar Alevilerle yıldızı pek barışmaz ama en büyük desteği ABD yanlısı Sünni bir Hoca’dan alır. Desteklediği eylemlerle ülkesini zor duruma sokmuştur.

Kim bu siyasetçi? Yanıldınız, bu zat-ı muhterem Kemal Kılıçdaroğlu değil, Nuri Kemal El Maliki’dir. ‘Benzerlikler var’ diyebilirsiniz. Bu bir bakış sorunudur ama ikisinin de üzerinde bir lanet vardır. Kılçdaroğlu’nun partisi üzerinde merhum Başbakan Menderes’in asılması, Nuri El Maliki’nin üzerinde de Saddam Hüseyin’in asılması laneti. CHP, ‘NATO’ya, CENTO’ya bağlıyız’ anonsuyla başlayan Amerikancı bir darbe sonucu ülkesinin liderinin idamına destek vermiştir.

Nuri El Maliki rejimi de ülkesinin liderini bir Amerikan işgalinden sonra idam etmiştir. İdam edilmesi, diktatör olarak tanınan Saddam’ı kahraman haline getirmiştir.

Fırsatçı kuklaları dünyanın hiçbir yerinde sevmezler. Eski ABD Başkanı George W. Bush, Saddam Hüseyin’in idamından sonra şöyle demiştir: ‘İdam cezasının Nuri El Maliki hükümeti tarafından infazı hem Irak halkı, hem de uluslararası kamuoyu tarafından bir intikam eylemi olarak görülmüştür. Bu da Maliki’nin ülkeyi yönetecek kadar olgun olmadığının bir işaretidir.’

El Maliki hiç tınmadı. Belki de zaten mezhep savaşı çıkarmak üzere görevlendirilmişti. Bu da ortaya çıkacak. Şii milisleri yanlarında ABD Özel Kuvvetleri olduğu halde Bağdat sokaklarında caka sattılar. Defalarca söz vermesine rağmen onları asla silahsızlandırmadı. Nedeni sorulacak.

Nuri El Maliki iktidar için hep kolay yollar aradı. Görüşlerine en aykırı çizgilerle ittifak yaptı. Kürtleri ve Sünnileri Batı dünyasına kötüleyerek kendini vazgeçilmez kılmak istedi. Batı medyasının manşetlerine kendi halkının tepkisinden daha fazla önem atfetti.

En önemlisi de ABD’nin artık o eski ABD olmadığını anlayamadı. 2008’de başlayan kapitalizmin krizini okuyamadı. Türkiye’deki bazı gazeteciler gibi birkaç Amerikalı memurun ağzına bakarak veya bir-iki Batılı medya yorumcusu dinleyerek dünyayı anladığını sandı. Ülkesinin halkını küçümsedi.
Nuri ve Kemal beyler nehirlerin her zaman kendi yataklarına geri döneceklerini geç de olsa anlasalar iyi olurdu, bu sayede Türkiye’yi de anlayabilirlerdi. Nuri el Maliki için artık çanlar çalmaya başladı diyemeyeceğiz. Devri tamamlandı, ancak mezhepçi bir kukla olarak sahnede rol yapar, o bir lider değil ABD’nin Irak Genel Müdürü’dür.