Önceki akşam iş dünyasından birkaç tanıdık simayla yemekte buluştuk. İçimizden biri 'İstanbul'da kaç çeşit gidilebilecek restoran-lokanta var?' diye sordu.

Geçen yıllarda yapılan bir araştırmayı hatırladım. İstanbul'da eğlence sektöründe 1 milyon kadar sandalye var. Bu sandalyelere, mahalle arasındaki kıraathane-kahve sandalyeleri de dahil.

Demek ki akşam 'dışarıda yemek' yiyenlerin sayısı sadece on binlerle ifade edilebilir.
Üstelik İstanbul'da 'dışarıda yemek', yurtdışıyla karşılaştırıldığında çok da pahalı.
Yazının başındaki sohbet konusunu açan işadamı tanıdık sürdürdü:

'2 bin 500'er eurodan toplam 5 bin euro net geliri olan bir Alman çifti ele alalım. Alman çift dışarıda yemeğe gitse ödeyecekleri tutar 50 euro kadar. Bu çift ayın her akşamını dışarıda geçirse, aylık faturaları bin 500 euro eder.'

Türkiye'de durum ne?
Toplam 5 bin TL aylık geliri olan bir Türk çift, bir yemekte aşağı yukarı 100 TL hesap ödüyor. Bu çift her akşam dışarıda yemek yese, aylık hesap eder 3 bin TL.
Avrupa ile karşılaştırıldığında niye Türkiye'de 'dışarıda' yemeğin faturası kabarık?
Ülkemizde tarım var, balıkçılık var. (Alkol faturasına hiç girmeyelim. Alkollü ürün üreticileri de restoranların bire beş, bire yedi fiyat çıkarmasına zaten tepkili.)
Kabaca yaptığımız hesaba göre, Almanya'da akşam yemeklerinin cirosu milyarları buluyor. Yarattığı istihdamla, direkt ve dolaylı vergi getirisiyle, talebin farklı sektörleri beslemesiyle ekonomi canlanıyor. Herkes kazançlı çıkıyor. 

Bir de Türkiye'nin, hizmet ve fiyat standartları oluşmamış, herkesin her an sürpriz bir faturayla karşılaşabileceği endişesiyle zorunlu olmadıkça gitmediği akşam yemeklerinin cirosunu karşılaştıralım.

Haydi, yeme içme sektörüne standart getirelim, korkmadan hep beraber dışarıda yiyip ekonomiye destek olalım.

Ekonomik fıkralar
Bir papaz ile bir maliyeci aynı gün ölür. Papaz cehenneme, maliyeci ise cennete gider. Papaz, 'Ben 60 yıldır insanların Tanrı yoluna gitmeleri için günde kaç kere dua ettim. Nasıl, maliyeciyi cennette, beni cehenneme yollarsınız' diye itiraz eder.
'İyi de' derler,  'Sen ne zaman vaaz versen, cemaat uyur, maliyeci ne zaman teftişe gitse, herkes bildiği ne kadar dua varsa, okur, Allah'a yalvarırdı.'

Kulak misafiri
Dünyada olduğu gibi Türkiye'de de iktidarlar kendi sermayelerini yaratırlar. Geçmişte prensler, papatyalar ve eşleri, manevi oğullar vardı. Kimileri Miami'de, kimileri güneydeki otellerde, kimileri de aile fotoğraflarında kendilerini gösterirlerdi.
Devir değişti, sakallar uzadı, gözden düşenlerin de öncelikli seyahat ettiği ülke Suudi Arabistan olmaya başladı.

Hükümeti destekleyen Star gazetesiyle medya dünyasına adım atan Ethem Sancak,  o günlerde, Başbakan Erdoğan'ı 'idolü' olarak tanımlamıştı. Daha sonra medya grubuna Fettah Tamince'nin ortak olmasıyla, Ethem Sancak'ın Başbakan ile arasının bozulduğu söylentileri kulaktan kulağa yayılıyordu.
Duydum ki, geçenlerde Suudi Arabistan'dan dönen Ethem Sancak sakal bırakmış. Soranlara da 'Hanımım istedi' diyormuş.