İznik’e 25 yıldır yolum düşmemişti. Bende yeri ayrı, yatılı okul için ilk adım attığım Darka’daki kamp, ardından her yaz gittiğimiz basketbol kamplarımız ve yine mezuniyetimizi kutladığım yer.

İznik Vakfı Başkanı Işıl Akbaygil ile de herhalde 1996’ydı ilk buluştuğumuzda. Ölüp giden ustalarla birlikte 400 yıl önce formülü de yok olan İznik çinisinin peşine düşmüştü. Cep telefonuma yapıştırmam için, içinde kuvars olan minicik bir İznik çinisi hediye etmişti, radyasyonun zararını azaltsın diye.

İznik’e girdiğimizde evlerin sokak numaraları dikkatimi çekti önce, tüm ‘tabelalar’ İznik çinisinden, otobüs duraklarında İznik çinisi süslemeleri. Bazı çöp kutularının üstüne İznik çinisi yapıştırılmış olmasını abartılı bulsam da bu tarihi yerleşim yeri, özünü bulmuş.

İznik Vakfı’nın kapısında Işıl Akbaygil ve eşi Akın Akbaygil karşılıyor.

Işıl Hanım’ın yıllar önce İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler’de hocayken “Bir vakıf kuracağım” dediğini, eşi Akın Bey şöyle anlatıyor:

“Zannettim ki 2-3 derslikli okul yaptıracak, vali de açılışını yapacak.”

Işıl Hanım gülümserken, Akın Akbaygil büyük bir zevkle İznik Vakfı’nda bugüne kadar kat edilen başarıları, yaşanılan sıkıntıları anlatıyor.

Akın Akbaygil TEB Holding Genel Müdürü ve bankanın yönetim kurulu başkan vekili. TEB ile özdeşleşmiş bir profesyonel.

Işıl Akbaygil, devam ediyor: “TEB’e dedim ki para verin İznik çinisi sergisi yapacağız. Sonra İznik çinisi kitabını bankanın başına dert ettim. 1 milyon dolara mal oldu, varın gerisini siz düşünün. Allah razı olsun TEB’den ve Hasan Çolakoğlu’ndan.”

TEB’in patronu Hasan Çolakoğlu’nun yeri ayrı, Işıl Hanım’da, bir de Başbakan Erdoğan’ın. “Belediye başkanı olduğu dönemde gittim, İznik çinisini yeniden yapabilir miyizin peşindeyim diye anlattım. Metro istasyonlarının duvarlarını İznik çinisiyle kaplayalım dedi. Hadi yapın dedi, can havliyle çalıştık.”

Erdoğan’ın belediye başkanlığından ayrılıp Başbakanlığa doğru yürüyüşünün başladığı dönemde, vakıf parasını zamanında alamamış olsa da İstanbulluların ilk İznik çinisiyle buluşması mümkün kılındı. 

Şunu da vurgulayayım:

İznik’te şu an çini üretimi yapan 155 atölye varmış, çoğu usta vakıftan yetişmiş.

Zafer Çağlayan’dan ricası var

İznİk çinisi dünyayı bezedi dedim, üst yazının başlığında. Japonya, Tokai metrosu, Mescid-i Aksa, Beyrut’ta cami, Abu Dabi’de dünyanın ikinci büyük camii, Malezya’da cami, Bahreyn’de saray, Calvin Klein’ın Los Angeles’teki evi, Katar Emiri’nin hanımı Şeyha Moza’nın yaptırdığı Education Center’ın duvarları, şimdilerde Şeyha Moza’nın Londra’daki evi, Paris’te Hermes mağaza vitrinleri...

Maalesef ki İznik Vakfı para kazanamıyor. El emeği göz nuru çininin karşılığı metrekarede 100 dolar gelir bile değil.

İznik son teşvik yasasında cazip bölgelerden değil, İznik çinisi de.

Işıl Akbaygil, “Erzurum’daki katma değeri olmayan tuğla teşvik ediliyor” diye hatırlatıyor.

Masada kulakları çınlatılıyor, Ekonomi Bakanı Zafer Çağlayan’ın. “Ekonomi bürokratlarının mutlaka gözünden kaçmıştır” diyoruz, Zafer Bey’in hassasiyetini bilenler olarak.

Işıl Hanım, “İsterseniz söyleyin, Sayın Bakan’a” diyor.

Kapıda inekler geçiyor içeride viyola tınısı

İznik Vakfı’nda 7’ncisi düzenlenen Uluslararası Viyola Kampı sonrası Türk ve yabancı sanatçıların müzik ziyafetine konuğuz.

Işıl Akbaygil’in kızkardeşi viyola ustası Prof. Betil Başeğmezler eşi besteci Nejat Başeğmezler, hocaları Prof. Tatjana Masurenko ile birlikte genç sanatçılar.

Işıl Hanım çok önemli bir haber veriyor:
Almanya’nın usta ismi Jürgen Manthey keman yapımı kursları da veriyormuş ve üstünde İznik çinisi olan viyolalar dünyada ‘İznik Viyolası’ olarak satılacakmış.

Konserden sonra salonun kapısından çıkıyorum ki hemen çitin dışında köylü kadınlar ve inekler. Herkes halinden memnun.