Ah bu köhnemiş zihniyet, ah! Türkiye ve Dünya değişiyor; bunlar halen aynı yerdeler. Direniyorlar, bir arpa boyu yol bile kat edemiyorlar. Tersine, taktıkları at gözlüklerine sıkı sıkıya sarılıyorlar.

Şimdi de CHP İstanbul Milletvekili Gamze Akkuş İlgezdi oturmuş, Genelkurmay Başkanı Hulusi Akar’a bir mektup yazmış. Türk Silahlı Kuvvetleri’ni “sessiz kalmakla” suçluyor. Yetmiyor, bu suskunluğun Silahlı Kuvvetler’e “zarar verdiğini” savunuyor. Daha da ileri gidip, böyle devam ederse Hulusi Akar’ın “vicdanlarda mahkûm olacağını” iddia ediyor.

Neymiş, Genelkurmay, Atatürk’e yönelik hakaretlere tepki vermiyormuş! İlgezdi de o yüzden hem bu tavrı eleştiriyor, hem de mektubunu “gereğini yapmanız dileği ile” diyerek bitiriyor.

Oysa, ortada bir hakaret varsa, bunun gereğini yapmak, Genelkurmay’a değil, cumhuriyet savcılarına düşer. Onlar da zaten üzerlerine düşen adımları attılar. Hakaretin sahiplerinin biri cezaevinde, diğerleri aranıyor. Üstüne bir de Başbakan’ın konuya ilişkin olarak yaptığı sert açıklama var.

Genelkurmay Başkanı’nın işi değil ki bu!

Ne yapacak Genelkurmay Başkanı? Basın toplantısı düzenleyip, birkaç zibidi ile polemiğe mi girecek? Muhtıra mı verecek? Yoksa geçmişte olduğu gibi “laiklik elden gidiyor” diye bağırıp, darbe planları içine mi dalacak?

Sahi kendisinden ne yapması bekleniyor?

***

“Atatürk” denildiği zaman, bizim iki sıkıntımız var:

1)Önlerine gelen her fırsatta Atatürk’e söven Atatürk düşmanları.

2)O’nu hiç bilmeyen, tanımayan, buna rağmen kendisine “Atatürkçü” adını veren Atatürk istismarcıları.

Yok aslında aralarında hiçbir fark. Al birini, vur ötekine.

Biri Atatürk’ü “din düşmanlığı” ile suçluyor. Diğeri de dini olan her konuda, Atatürk’ü referans göstererek tepki ortaya koyup, onların ekmeğine yağ sürüyor. Her ikisi de birbirini besliyor. Durum bu olunca, bize de cehaletle bezenmiş, boş tartışmaları izlemek düşüyor.

Gelinen bu noktada her iki tarafa da Atatürk’ü biraz anlatmak lazım…

Mustafa Kemal Paşa, 1926 Yılı’nda İslam Alimi Elmalılı Hamdi Hoca’yı (Yazır) davet edip, “Hak Dini, Kur’an Dili” isimli bir tefsir hazırlamasını istiyor. Buna ilişkin protokolü de bizzat kendisi kaleme alıyor. Özellikle tevhid konusunu ihtiva eden, ibret ve öğüt mahiyeti taşıyan ayetlerin izah edilmesi gereğinin altını çiziyor. Batılı müelliflerin Kuran konusundaki yanlışları noktasında geniş açıklamalar yapılması ihtiyacını vurguluyor.

Yetmiyor, Hamdi Hoca’ya askerler için özel “din kitabı” hazırlatıyor.

Atatürk vefat edene kadar Harp Okulu’ndan mezun olan askerler Kuran-ı Kerim üzerine yemin ediyor:

“Cenab-ı Allah’ın kelamı olan Kuran-ı Azümüşşan’a el basarak yemin ederim.”

Resmi Tahlif, yani yemin belgesi şu ifade ile son buluyor:

“Vallah ve Billah.”

Büyük Zafer öncesi, 26 Ağustos günü Afyon Şuhut’ta, karşısındaki düşman birliklerine bakıp, “Bundan sonrası Allah’ımızın yardımına ve anamın dualarına kalmıştır” diyen bir isimden bahsediyoruz!

Atatürk bu!

***

Charles H. Sherrill, 1930’lu yıllarda, ABD’nin Ankara Büyükelçisi olarak görev yapmış bir isim. Mustafa Kemal Paşa ile defalarca oturup konuşmuş. Ülkesine dönünce de bunları kağıda dökmüş, iki ayrı kitap yazmış.

Atatürk için aynen şu ifadeyi kullanıyor:

“Atatürk’ü ben tam bir Müslüman olarak gördüm. O’nun mücadelesi, dini saptıran yobazlarlaydı.”

Bugün Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin FETÖ ile yürüttüğü mücadele düşünüldüğünde, Sherrill’ın ne demek istediği çok daha iyi anlaşılır!

Daha yazacak o kadar çok şey var ki…

Bizim sıkıntımız, peşin kabuller ve Atatürk hakkındaki kulaktan dolma bilgiler! En önemlisi de bu konuda tek bir kitap bile okumayanların, milletin karşısına geçip ahkâm kesmeleri!

Bakın, konu yine köpürtüldü…

Eskiden olsa müşterisi çoktu. Ancak, bu tartışma artık çiğnene çiğnene eskiyen kirli sakızlara döndü. Bugün dün olduğu kadar taraftar bulamıyor.

Bence, meraklılarının günümüzde başka istismar kapıları aramaları gerekli!