Son derece zararlı iki kelime arasında dolaşıp duruyoruz. Biri ifrat, diğeri de tefrit. Bazıları için yok bunun ortası. Sevdiklerinin her türlü kötü, sevmediklerinin de her türlü iyi tarafına karşı kör bir toplum haline geldik.

Bir yerde, bir yanlış mı gördük? Toptancı bir yaklaşımla saldırıyor, karalıyor, yok etmeye çalışıyoruz…

Siyasette de maalesef böyleyiz…

Bazılarımızın bütün faaliyeti yıpratmak, yaralamak ve yerden yere vurmak üzerine kurulu. Saldırıyor, saldırıyor, saldırıyoruz... Küfürler, hakaretler, son derece çirkin ifadeler havada uçuşuyor…

Daha da vahimi, marifetmiş gibi bunu yapanları alkışlayan ve ortalıkta gezen bir güruh da var.

Kötü, sıkıntılı ve rahatsız edici bir tablo bu!

Önceki akşam, Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası Konser Salonu’ndaydık. Güzel Sanatlar Genel Müdürlüğü’nün düzenlediği sanat sezonu açılış konserine katıldık.

Çok ilginç ve üzerinde durulması gereken bir tablo vardı orada…

Konser, batı müziği ile başladı, Türk Halk Müziği ve Türk Sanat Müziği ile devam etti. Çok sesli müzikten örnekler verildi. Sema ile Semah birleşti. Çırpınırdı Karadeniz türküsü ile birlikte salonda Türk Bayrakları dalgalandı…

Toplumun bütün kesimleri o salonda birleştirildi. Bu ülkeyle problemi olmayan herkes o konserde kendini bulabildi.

İşte “Yenikapı Ruhu” denilen de budur! Ve bizim her zamankinden fazla bu ruha ihtiyacımız var!

Oysa biz geçmişte bunun tersi çok örnekle karşı karşıya kaldık…

2010’da, yine Kültür Bakanlığı bünyesinde Türkler isminde bir oyun sahneye konuluyordu. Prova sırasındaki Türk Bayraklarını gören dönemin Kültür Bakanı Ertuğrul Günay, tepki göstermişti:

-Bu nasıl milliyetçilik? Bunlar 1960’larda kaldı. Bugünkü dünyada paranız varsa varsınız.

Yetmedi, daha da ileri gidildi. Oyunun Bayrak Sahnesi’nde yer alan ve bugün Cumhurbaşkanlığı Forsu’nda temsil edilen tarihteki 16 Türk devletinin bayrakları kaldırıldı. Bakan talimatıyla yerlerine beyaz bezler konuldu.

Şaka gibi ama bunlar yaşandı. Cumhurbaşkanlığı’na ait bir salonda bile gönlümüzce bayraklarımızı dalgalandıramadık. Bu zihniyetin sıkıntıları 15 Temmuz gecesi patladı. Milletçe hepimizi vurdu.

Ne diyor milli şairimiz Mehmet Akif:

“Girmeden tefrika millete düşman giremez. Toplu vurdukça yürekler, onu top sindiremez.”

Aynen öyle!

Ancak, zaman zaman öylesine yanlışlar yapılıyor, toptancı bir yaklaşımla öyle saldırılar gerçekleştiriliyor ki… Yenikapı Ruhu paspas gibi ayaklar altına alınıyor!

Zaman zaman burada CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu’nun yanlış gördüğümüz açıklama ve davranışlarını eleştiriyoruz. Bazıları başlıyor “haklısın” diye veryansın etmeye:

-Bu CHP’liler var ya, bu CHP’liler…

Ardından “Bunların hepsi” diye devam ediyorlar. Küfür, hakaret, aşağılama diz boyu.

Oysa yok öyle bir şey. Öyle CHP’liler bilirim ki, belli konularda bunları söyleyenlerden çok daha duyarlıdır, yerlidir, millidir. 15 Temmuz gecesi Konya’daydım. Otele ilk gelip halimi hatırımı soranlar CHP’liler oldu. Hiç unutmuyorum, aynen şunu dediler:

-Sen tehdit altındasın. Burada kalma, bize götürelim. Eğer gelmezsen, hiç olmazsa çocukları ver, götürelim.

Biz 15 Temmuz’u işte bu ruhla savuşturduk. Sonra ete kemiğe büründü, bir isim aldı, Yenikapı Ruhu oldu.

Yok başka çaremiz. Bundan sonra gelebilecek saldırılara karşı, o ruhu devam ettirmek zorundayız.

HDP’yi saymıyorum. Onun yeri, konumu ve savundukları belli. Tercihini çok önceden yaptı zaten. Ancak, AK Partilisi, CHP’lisi ve MHP’lisi hep birlikte el ele vermek zorundayız. Çünkü bu ülke hepimizin.

“Ama şu söyle dedi, bu böyle yaptı” diyebilirsiniz. Hiç itirazım yok. Olabilir, ancak o tarafta yer alanların hepsi aynı tornadan çıkmış değil ki! Aralarında çok farklı düşünenler ve tavır alanlar da var!

Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası Konser Salonu’ndaki konser, bunları düşünmeme yol açtı. Sizlerle paylaşmak istedim.