Savaştan çıkmış yoksul bir ülke düşünün! Başında bir lider var ve içinde bulunduğu sıkıntılara rağmen kimseye eyvallahı yok. Eğilmiyor, bükülmüyor ve hiç kimsenin lafının altında kalmıyor. Gerektiğinde dönemin en güçlü ülkelerinin liderlerine gerektiği gibi cevap verebiliyor.

Net cümleler kuruyor, nezaketli bir üslup kullanıyor, ancak sertleşmek gerektiğinde de sertleşiyor.

Bunun tek bir istisnası var. Onu da Atatürk Kültür Dil ve Tarih Yüksek Kurumu’nun eski Başkanı Sadık Kemal Tural söyledi. Sadık Hoca, “Mustafa Kemal Paşa sadece bir defa çok hiddetlenip, Batılı bir lider ve çevresi için ‘ahır köpekleri’ ifadesini kullandı” dedi.

Atatürkçüler, var mı bir itirazınız?

Yok, olamaz, çünkü yazdıklarım bir gerçek. Bu yönde onlarca örnek verilebilir.

Devam edelim…

1938’de Atatürk’ün ölümünün ardından Türkiye Cumhuriyeti’nin başına çeşitli isimler geliyor. O duruş kayboluyor ve “Aman Batılıları kızdırmayalım, aman söylediklerimize dikkat edelim” anlayışı hakim oluyor.

Yanlış mı bu?..

Var mı istisnası?

Var, o da Fatih Rüştü Zorlu. İngilizlere “Biz kimsenin önünde eğilmeyiz” diyen bir isim! Zorlu, İngilizlere Kıbrıs konusunda başkaldırıp, “Gerekirse eskiye döneriz, silahımızı alır harekete geçeriz” demişti. Biliyorsunuz, yaşatmadılar O’nu da, idam ettiler.

Zorlasak başka bir isim çıkar mı acaba? Ben hafızamı zorluyor, ama devlet yönetiminde öne çıkan başka isim bulamıyorum!

***

İsterseniz biraz daha devam edelim…

Bir liderde bulunması gereken bazı özellikler var. Mustafa Kemal Paşa’da da sıralayacağım şu üç özellik vardı:

1) Samimi olmak.

O, davasında samimiydi.

2) Israrlı olmak ve dik duruş sergilemek.

Atatürk ısrarlı ve dikti.

3) Barıştan yana tavır almak.

“Yurtta sulh ve cihanda sulh” O’nun sözleriydi.

Şimdi yine “Ben Atatürkçüyüm” diye ortalıkta dolananlara sormak istiyorum: Var mı bunlara itirazınız? Yok, yine olamaz.

Son olarak da en önemli soruyu sormak istiyorum:

-Peki, o zaman bugün niye bağırıp çağırıyorsunuz? Neye itiraz ediyorsunuz? Siz gerçekten Atatürkçü olduğunuzdan emin misiniz?

***

Bir Erdoğan karşıtlığıdır sürüp gidiyor…

Oysa, Erdoğan yukarıda saydığım ve her fırsatta “bravo” diye alkışladıklarınızı yapıyor. Yıllarca bu millete “Bir lider işte böyle olmalı” diyenler sizler değil misiniz? Sizin tepkiniz, Erdoğan’ın yaptıklarına mı, yoksa sadece şekline, yürüyüşüne, oturup kalkışına mı?

İşte, O da ABD’nin de Almanya’nın da Fransa’nın da önünde eğilmiyor. Doğru bildiklerini gidip yüzlerine söylüyor. “Aman ha kızdırmayalım” demiyor. Dik duruyor, samimi bir tavır sergiliyor. BM Genel Kurulu’nda kürsüye çıkıp, bu kuruluşun adaletsiz yapısına vurgu yapıyor. Bu yapının dünya barışına katkı sunmasının mümkün olmadığını ortaya koyuyor.

Gerektiğinde Merkel’e ve diğerlerine “yalan söylüyorsunuz” diyebiliyor.

En önemlisi ise…

Karşılarına çıkıp, “Siz öyle düşünüp adım atabilirsiniz, ama benim ülkemin ve milletimin menfaatleri öyle demiyor” diyebiliyor.

Yıllarca bu millete yalan mı söylediniz? Siz istemiyor muydunuz böyle bir lider?

***

Gelin, Almanya örneğinden yola çıkayım. Çünkü, bugün Erdoğan ve Türkiye’ye en fazla saldıranlar onlar.

Doğaldır, normaldir, menfaatlerimiz çatışıyor. Geçmişte de menfaatlerimizin çatıştığı her durumda aynı meşrebi sergilemişlerdi.

Bakın 25 Eylül’de Kuzey Irak’ta bir referandum planlanıyor. Türkiye bunu hem adaletsiz, hem de milli menfaatlerimize aykırı buluyor. Almanya ise, “Bağımsızlık çocukluk hayalim” diyen Mesud Barzani’nin babası Molla Mustafa Barzani’yi azdıran bir ülke. Onları bağımsızlık için kışkırtırken, vaktiyle kendi bayraklarının bir rengini değiştirerek Molla’ya bayrak yaptı. “Alın işte artık bayrağınız bile var” dedi. Ardından da o bayrağın üzerine yemin ettirip, Kuzey Irak petrollerini birlikte işletmek için anlaşma yaptı.

Türkiye’nin bunlarla aynı yolda yürümesi mümkün değil. Biz, tabii ki milli menfaatlerimizi koruyacağız. Onlar da doğaldır ki üzerimize saldıracaklar.

Sahi ne diyorsunuz siz?