Geçen akşam Haliç Kongre Merkezi’nde gerçekleşen 4. Taksiciler Ödül Töreni’ne katıldım.

Sağ olsun taksici kardeşlerim beni ‘Yılın En Çok Dinlenen Kadın Sanatçı’ ödülüne layık görmüşler.

Hayatın yükünü omuzlamış emektar bir meslek grubu tarafından ödüllendirilmek çok özel bir duygu…

Lakin tören organizasyon açısından son derece vasattı.

Hayatımın ‘en hızlı ödülünü aldım’ diyebilirim.

İki saat hazırlandığım törende ödülü alıp sahneden inmem 30 saniye sürmemiştir.

Evet evet. 30 saniye... Sırf ben mi? Tüm sanatçı arkadaşlarım da aynı...

Sırf sanatçılar mı? Siz bir de ödül takdim edenleri görecektiniz...

İnanamadım...

İnanmaktan ziyade organizasyondaki bu aceleyi, kaosu, komediyi anlamlandırmaya çalıştım, birkaç dakika oturduğum yerden.

Yakıştıramadım...

Ekmeğini taştan çıkaran, bir yandan geçim derdiyle uğraşıp bir yandan çocuk okutmaya çalışan, her günün sonunda ellerine avuçlarına ne kalırsa “bereket versin” deyip Rabbine şükreden, her şeye rağmen sarı taksilerin de mavi düşleri olan tertemiz kalpleri hiçe sayan, onları yok sayan, sanki ev sahibi onlar değillermiş gibi davranıp aylarca emek harcanan ödül törenlerini, Usain Bolt’u kıskandıracak 7-8 dakikalik ödül yarışına çeviren organizasyon yetkililerine ne söylesem bilemiyorum...

Umarım bir sonraki yıl aynı hata veya hatalara düşmezler...

Umarım düzenlenen gecenin bir ödül yarışı değil, tören olduğunu unutmazlar...

Umarım...

Hem güldürüp hem de mutlu etmek

Cem Yılmaz denince herkesin hem fikir olduğu tek şey kesinlikle Türkiye’deki en iyi komedyen olduğudur.

Uzun bir aradan sonra stand-up gösterilerine başlayan Cem Yılmaz’ın Diamond Elite Platinum Plus gösterisi duyulur duyulmaz biletlerin anında tükenmesi de başarısının göstergesi.

Ve Cem o kadar duyarlı ki gösteri gecesinden elde edilen 300 bin TL geliri bağışlamış.

Down Sendromu Derneğine yapılan bu bağışla hem izlemeye gelenlerin de hayırlı bir işe vesile olmasını sağlamış hem de Down Sendromlu çocukların gönlünü fethetmiş.

Güldürürken düşündüren adam koca yüreğine sağlık...