Efendim tabii ki şiddetin her türlüsüne karşıyız.

Çiçeğinden böceğine, hayvanından insanına kadar kimsenin kimseye kaba kuvvet uygulamasını yahut hor davranmasını istemiyoruz, kabul etmiyoruz.

Lakin bazen bazı şartlarda öyle şeylerle karşılaşıyoruz ki; lafın sözün bittiği yer diyoruz buna ve ellerine sağlık demek geliyor içimizden. İşte son zamanlarda okuduğumuz bir haber tam da bu cinsten.

Başrolde Malatyalı ekmeğini fotoğraf çekerek kazanan, belli ki insani değerleri son derece gelişmiş aile ve sosyal değerlere kıymet veren bir arkadaşımız...

Damatla düğün fotoğraflarını çekmek üzere anlaşıyor.

Lakin iş günü salona girip, korkuyla titreyen vücuduna gelinlik giydirilmiş, ağlamaklı bir kız çocuğuyla karşılaşınca kısa bir şaşkınlıktan sonra “Ben bu fotoğrafları çekmem kardeşim” diyerek hepimizin gönlünü fethediyor…Fakat damattan kurtulmak öyle kolay değil,

Olurdu olmazdı derken giriyorlar birbirlerine, Sonunda damadın burnuna okkalı bir yumruk indirerek kırıyor…İşte tam da burada hep beraber “ellerine sağlık “ demekten kendimizi alamıyoruz.

Ellerine sağlık yüreğine sağlık… O masum çocuğu yok saymadığın için…

Ellerine sağlık ‘aman sende ben parama bakarım’ deyip denklanşöre basmadığın için…

O gün kazanacağın parayı yok saydığın için ve tabii ki o düğün kalabalığında belki de dayak yemeyi göze alıp herkese ders verdiğin için…

Ve koca bir teşekkür adeta ihbar niteliğinde ki bu olayı hepimize duyurup belki de küçük bir kızın hayatının kararmasına göz yummadığın için…

YOLUNUZ TATVAN’A DÜŞERSE!

Yıllar yıllar sonra Tatvan Belediyesi’nin düzenlediği festivalin 50. yılını kutlamak üzere Tatvan’a gittik.

Tatvan demek Bitlis ilinin kardeşi demek, babamın şark görevi nedeniyle liseyi Bitlis’te okumam demek… Ağlayarak gittiğim bu şehirden edindiğim dostlarla, bıraktığım anılarla yine ağlaya ağlaya ayrılmam demek.

Yani ben de doldurulamaz bir yeri vardır Şehr-i Bitlis’in…

Hal böyle olunca Tatvan konserine gitmek benim için yıllar sonra o sevdiğim topraklara, hayalini kurduğum geleceğimi inşa etmeye başladığım lise yıllarına geri dönüş demekti.

Aynen bıraktığım gibi,

O Anadolu insanına has sonsuz bir misafirperverlikle karşılandım, Hep bir ağızdan şarkılar söyledik…

Van gölünün kıyısında olma özelliğiyle hep bir adım daha önde olan Tatvan geçen yıllarla güzelliğine güzellik katmıştı…

Üstüne üstlük Belediye Başkanı Fettah Aksoy’un 10 gün süren festivali sponsorlarla da destekleyip, sanatçıyla halkı buluşturması takdire şayan doğrusu. Kültüre, sanata halkın maneviyatına önem veren böyle başkanları sahalarda daha çok görmek istiyoruz.

Öte taraftan Bitlis’e gittiğimde her şeyi yerli yerinde buldum.

Anılara dönmekte hiç zorlanmadım.

Bu bakımdan şahaneydi.

Ama bu geçen zamanda maalesef Bitlis Belediyesi’nin şehre ufak tefek yapılan birkaç dokunuşun dışında neredeyse bıraktığımız çukurları bile hala aynı olmasını da Bitlis halkına yapılan bir haksızlık diye düşünmeden edemedim.

Vatanımızın her köşesi ve her yöremizin insanı daha iyi şartlarda, orijinal dokuları bozulmadan ama gereken bakım ve gelişimi de hak ederek yaşamayı hak ediyor çünkü…