Türkiyemiz'de futbol büyük bir çöküşün içinde. Futbolu yönlendiren üç büyüklerin patronları kapitalist mantaliteleriyle gerçek amaçtan saptırdılar. Artık Süleyman Seba, Faruk Ilgaz, Ali Uras, Ali Tanrıyar gibi başkanlar bırakın başkan olmayı yönetim kurullarına bile alınmazlar. Borç batağına da saplandılar.
Gelirleri ne kadar artarsa artsın borçlu oldukları rakam asla değişmiyor. Her üçü de 250 milyona demir atmış durumdalar. Galatasaray 4 yılda 62 futbolcu 8 teknik direktöre görev verdi. 300 milyon lira harcadı, takım 10. sırada. Başkan, 'Bana futboldan bahsetmeyin. İnşaatlara, gayrimenkullere baksanıza' diyor.
G.Saray'ı spor kulübü olmaktan çıkarıp inşaat firması gibi görüyor. F.Bahçe de durum aynı. Harcanan paralar oranında başarı kazanılamamış. Fenerbahçe'nin Avrupa'daki en büyük başarısı, 8.'lik olmuş. Ama başkanları 10 yıldır iktidarda. Federasyon'da etkinliği var. Ankara'da da güçlü. Gel görki F.Bahçe'de sportif başarı yok. Sıkışınca o da yaptığı inşaatları gösteriyor.
Beşiktaş'a gelince; orada da aynı metodlar geçerli. 
Genel bir bakışla çok rahat görüntü veren bir hastalık var. Avrupa'da değerini ya sakatlıkları ya da yaşları ile yitirmiş ama ününü yitirmemiş olan futbolcuları transfer ediyorlar. Amaç taraftarlara kendilerini beğendirmek. Onlar havalimanında karşılanıyorlar ama sahalarda 3-5 maç oynadıktan sonra yok oluyorlar. Ya sakatlıkları nüksediyor ya da disiplinsizlikle yok olup gidiyorlar.
İşte Lincoln, Elano, Kewell, Baros, Misimoviç, Nobre, Quaresma gibiler. Alex dışındaki F.Bahçeli Güney Amerikalılar da aynı durumda. 3 büyüklerin 3'ü de başkan ve yöneticilerinin kurbanı oluyorlar. Bunu toparlayabilmek son derece zor.
Onlar oturdukları yerden kendileri istemedikçe kalkmayacaklar. Ülke futbolunu yaşatabilmek ve daha yukarılara taşıyabilmek için çareyi artık Anadolu kulüplerinde ve gurbetçilerde aramak zorundayız.