Bu maç detayları tartışılacak, bireyleri incelenecek ve uzun uzun konuşulacak bir maç değil. Hatırlanırsa bir evvel ki F.Bahçe-Beşiktaş maçında, Beşiktaş duran toplardan gelen pozisyonlarda maçı Fener'e vermişti. Ancak maçın sonu ve sonrası hatırlanırsa Beşiktaş takımı horlanmış hatta hakarete maruz kalmıştı. Hatta F.Bahçe, G.Saray'ın puan kaybetmesi üzerine şampiyon bile ilan edilmişti.
Ancak bu tip yaklaşımların rakip takıma psikolojik etki yapacağı, daha dirençli ve inançlı oynamasına neden olacağı düşünülmemişti. Maçın ilk devresinde F.Bahçe daha sakin, kendinden emin ve gol atacak gibi gözüküyordu. Ama bu yarım saat sürdü, son 15 dakikada Fernandes'in vuramadığı pozisyondan sonra Cenk'in kurtarışları maçın sonunu sinyalliyordu. Nitekim 45'te Quaresma'nın ortasına Almeida'nın vurduğu kafa, futbolun ne kadar psikolojiye, tesadüflere bağlı bir oyun olduğunu bir kere daha gösteriyordu.
2. YARI ÇOK FARKLIYDI
İkinci devrede ise sahada bambaşka bir Beşiktaş ve bambaşka bir F.Bahçe vardı. Aykut Kocaman'ın yaptığı oyuncu değişikliklerinin oyuna hiçbir etkisi olmadı. İlk devre F.Bahçe'nin en iyi oyuncusu olan ve gol atacakmış gibi olan Stoch'da silindi gitti. Beşiktaş savunmayı çok geride kurarken ve F.Bahçe'yi her zaman kalabalık karşıladı.
Kontratakta pozisyon yakalayan Beşiktaş, pozisyonların bir çoğunu Volkan'a nişanladı. Türk futbolcusunun haftada iki maç kaldıramadığı, büyük maç diye ilan ettiğimiz sonuçların istikrarı temsil etmediği ve maçın sonucunu dünden itibaren şampiyon ilan edilen F.Bahçe'nin mağlup bitirdiğini unutmayalım.