İngiltere’de 1850 yılı civarında Henry Bessemer adlı üretici demir çelik sektöründe daha ucuz üretim yapmanın yolunu bulmuş ve İngilizler de kömür ve de demir cevheri yataklarına yakın olduklarından uzun süre global piyasaya hakim olmuşlardı.

Fakat İngiltere’nin Dünya’nın toplam çelik üretiminin yüzde 40 kadarını ürettiği yıllar çok geride kaldı. 2015 yılında İngiliz firmalarına bakılırsa, 1970 yılından sonra iyice küçülmeye başlamışlar ve de dünya üretiminin sadece yüzde 1 kadarını üretir olmuşlardı: üretim de topu topu sadece 12 milyon ton! Tüm çelik firmaları da hızla kapasite düşürmeye çalışıyorlardı .
Tabii İngilizler bu sektörde hızla küçülürken de, global üretim 2000-2004 yılları arasında iki misline çıkmıştı .2015 yılında Çin 800 milyon ton çelik üretir hale gelirken firmaların çoğu Çin devlet firmaları olmuştu. Ama global krizden sonra Çin ekonomisi de 2015 yılında yavaşlamaya başlayınca da, Çin de iç tüketimden ihracata dönmüş ve yılda 112 milyon ton dışa satarken, global çelik fiyatlarının da önemli ölçüde düşmesine neden olmuştu.
Böylece İngiltere ve AB’deki çelik firmaları da kar edemez hale gelmişti. OECD araştırmalarına göre global çapta 600 milyon tonluk yıllık üretim fazlası vardı, şirketlerini satmaya çalışanlar da alıcı bulunamıyordu. Bu aşırı kapasitenin yarısı da Çin firmalarında idi.
İngiltere’de toplam 24 bin kişilik çelik sektörü çalışanı var. Bunun 14 bini, sahibi bir Hintli firma olan, ama İngiltere’deki en büyük çelik üreticisi durumundaki Tata’nın işçisi.
Tata’nın Güney Wales’de bulunan Port Talbot tesisi ise şu anda İngiltere’de en zorda olan ve satacak alıcı arayan, en büyük firma durumunda. Sahibi de Tata, yani sahibi Hintli, İngiliz değil.
İngiltere’de hem sterlinin yüksek değerli olması, hem sendikalar, hem de çevre kirletmesine karşı konan cezalar, İngiltere çelik maliyetlerini de en yüksek duruma getirmiş. İngiltere firmaları üretimlerinin yüzde 30 kadarını ihraç etmeye çalışıyor ama çok zorlanıyorlar.
ABD Hükümeti ise çelik üretimi korumak için bazı ürünler için yüzde 500 kadara bile çıkabilen vergiler koymuş bulunuyor. İngiltere’de siyasetçiler Tata’nın yabancılara satılmamasını, devletleştirilmesini tavsiye ediyorlar. Ama İngiltere’nin en büyük çelik üreticisi olan Tata’nın geleceği pek belli değil. Çünkü ortada özel alıcı yok. Devlet ise AB kuralları nedeniyle pek yardım edemez durumda. AB kuralları, enerji vergilerini düşürerek yardım etmeye izin veriyor ama doğrudan para verip şirket kurtarmaya izin vermiyor.
Örneğin Belçika ve İtalya, çelik üreticisi firmalara doğrudan para vererek kurtarma operasyonu yaptıkları için, Brüksel ile başları belada.