Bu hafta önemli kişilerin önemli açıklamalar yaptıkları bir haftaydı. Söylenenleri özetleyeceğiz.
Birinci uzman kişi iddialı bir iktisatçı, HSBC Başekonomisti dünyaca tanınmış Stephen King. King'e göre dünyada temel sorun, altının talebinin artmasının veya insanların salim limana kaçmak için İsviçre parasına geçmeleri ve sonuçta Frank'ın değerlenmesinin açıkça gösterdiği gibi, birçok kimsenin artık sorunlardan kolay kaçış olmadığını düşünmeleri. Yani temel sorun riskten kaçış!
Bu duruma King 'permafrost dönemi' diyor. Yani kalıcı (permanent) ve donma (frost) kelimelerinden üretilmiş kısaca 'permafrost'. Bu kalıcı donma durumdan çıkış da ona göre ancak siyasetçiler tarafından sağlanabilir. Ama Almanlarla Yunanlılar veya ABD'deki Cumhuriyetçiler ile Demokratlar arasındaki uçurum izlendiği zaman da, büyük yaralar oluşmadan uzlaşma olamaması olasılığının yüksek görülmesi de normal diyor.        
İkinci uzman ise, ABD Hazine Bakanı Tim Geithner. O da bu hafta dünyanın düze çıkması için ne yapılması gerektiği konusunda görüşlerini medyaya açıkladı.
Ona göre dünya ekonomisinin kurtarılması için ABD önce kendi istihdam ve büyümesini güçlendirmek zorunda. Bu bağlamda Obama'nın gündeme getirdiği kamu yatırımı artışı, vergi teşvikleri ve iş yaratmaya dönük pratik adımlardan bahsetti. ABD için çok kötümser değil ama Avrupa için kötümser. Geithner sonunda Avrupa'ya değindi ve AB'nin güven yaratmak ve krizi çözmek için daha güçlü adımlar atacağını açıkça belirtmesi gerektiğini vurguladı. Bunun için tüm hükümetlerin işbirliği yapması gerektiğini ve AB Merkez Bankası'nı da müştereken desteklemeleri lazım dedi. Ona göre Avrupa'daki krizin büyük bir kısmı siyasete güvensizlik ve bunun sonucu riskten kaçış. Devletlerin yeniden makul faizlerle borçlanabilmesinin önünü açmak gerek.  
Geithner son olarak da Çin'in ve diğer hızlı büyüyen gelişen ekonomilerin iç taleplerini canlandırmaları ve döviz kurlarını piyasaya bırakmaları gerektiğini vurguladı.
Geithner'e göre bugün dünyadaki her ekonominin büyümeye gereksinmesi var, Ama borç ve bütçe sayıları kötü olduğu zaman, faizler çok düşük de olsa fazla bir şey yapılamıyor, çünkü yatırımcılar risk almıyor. Büyüme düşük olduğu ve petrol fiyatı da yüksek olmadığı için enflasyon riski de abartılmamalı. Bu nedenle de Merkez Bankaları, para politikasını gevşetebilmeliler. Banka sistemine ne kadar önce sermaye enjeksiyonu yapılırsa, banka sistemi ve ekonomi o kadar önce düzelmeye başlar diyor.
ABD'nin 2011 ikinci yarısında daha kuvvetli büyüyeceğini düşünen Geithner,  uzun vadede dünya genelinin göreli olarak yavaş büyümesi riskinin arttığını ve bu riski ancak siyasetçilerin attıkları adımlarla azaltabileceğini ekliyor. Ayrıca bu tür krizlerde toparlanmanın yavaş gerçekleşmesinin tarihe bakılarak anlaşılacağı gibi, normal olduğunu da belirtti.
Tabii artık bütün dünyada biliniyor ki, Avrupa bugün en sorunlu bölge. Görüşlerini gündeme getireceğimiz üçüncü kişi ise Samuel Brittan. O hem yazar hem de iktisatçı olarak görüşleri nedeniyle çok saygı gören bir Avrupalı. Samuel Brittan ısrarla maliye politikasının nasıl organize edildiğinin önemine dikkat çekiyor.
Ona göre ulusal bütçeler üç parçaya ayrılmalı. Birinci parça geliri vergilerle sağlanan klasik bir devlet bütçesi olmalı. Pek açık vermemeli. İkinci parça ise bir yatırım bütçesi olmalı, yatırımların hepsinin getirileri de hiçbir zaman gözden kaçırılmamalı, vatandaşlar tarafından da bilinmeli. Üçüncü bütçe parçası ise stabilizasyon bütçesi fonu olmalı. Bu bütçe fonu resesyon ve depresyon tehlikesi varken ekonomiye satın alma gücü enjekte etmeli, ekonomi iyi giderken ve tersine enflasyon riski varken de piyasadan satın alma gücü geri çekmeli. Ama bu adımlar kısa vadede çabuk yapılabilir şekilde hukuki temele bağlanmalı.
Dikkat edilirse odakta olan Avrupa ve siyasiler!