F.Bahçe tarihinde her zaman bireysel beceriye ağırlık veren ve hücuma dönük oyunculardan kuruldu. F.Bahçe ligin namağlup lideri. Samsunspor bir galibiyet 2 beraberliği olan ve 6 gol atıp 11 gol yemiŞ.
F.Bahçe'ye karşı oyunu geride savunma yaparak kabullenmesi 4-5-1 veya 4-4-2 gibi dizilişlerle oynaması ve gerçekçi olup bir puanı hayal etmesinden daha normal bir şey olamaz.
Üstelik Samsunspor'un stoperleri, kafa toplarına çok iyi hakim olup orta saha oyuncuları da mücadeleyi seven oyuncular olunca F.Bahçe'nin zorlanacağını biraz futboldan anlayan herkes kabul edebilir.
Bu durumda F.Bahçe ne yapacak? İlk devrede Özer, Emre, Alex ve Cristian, karşılarında 8 tane bazen de 9 tane savunmacı bulup ileriye çıkmayan bu savunmaya karşı doldur-boşalt oynadılar. Maçın ilk devresinde Alex'in uzaktan attığı ve kaleyi tutmayan bir şut ve bir kafa vuruşu vardı. Ama bunlar ciddi gol girişimleri sayılmazdı. Aslında Samsun forveti Zenke, 30. dakikada 6 pas üstünden topu dışarı vurmasa Samsun öne bile geçebilecekti. 45. dakikada ise Gökhan'ın ortasına Semih kafayı kötü vurdu.
AYAKLAR ÇALIŞMADI
İlk devrenin son on dakikasında Samsun'un yorulduğu belliydi. 2. dakikada, 47, 52, 53, 56, 73 ve 82 dakikalarda F.Bahçe'nin 7 tane gol girişimi vardı. Bunların hepsi ya uzaktan şutlardı, ya da havadan gelen ortalara yapılan isabetsiz kafa vuruşlarıydı. Pozisyonların doğmasında Samsun orta sahasının yorulması ve ilerideki ikilinin de geriye gelememesi rol oynuyordu. 64. dakikada Aykut Kocaman, Bienvenü ve Dia'yı aldı ve Özer ve Stoch'u kenara çekti. Samsun'da ise yorulan Zenke, oyundan çıkarak taze Ekigho forvete girdi.
Bu arada F.Bahçe bir şansızlık yaşadı oyuna girdikten 8 dakika sonra Dia sakatlandı ve yerine Caner girdi. F.Bahçe'de bu tip durumlarda kurtarıcı durumlara giren Gökhan kötü günündeydi, aynen Alex gibi.
Fenerbahçe topa %62 hakimdi ama yavaş ve güçsüzdü. Ayrıca gol ayakları çalışmıyordu. Sonuçta 0-0'lık netice adil bir sonuç.. Çünkü; Samsun o bir puanı istiyordu ve bu nedenle boğuştu.