Asterix'in maceralarından birinde, Romalılar Obelix'i kendinde değilken yakalar, bir kulenin en üst katına kapatırlar. Obelix kendine gelince nöbetçiyi pataklayıp terasa çıkar. Aşağıda kendisini arayan Asterix'i görüp seslenir. Sonra, Asterix'le buluşmak amacıyla, aşağıya yönelir. Elbette her katta kendisini engellemeye çalışan nöbetçiler, Obelix'in dayağından hisselerini alırlar. Bu arada Asterix de, öteki merdivenden, yine nöbetçileri pataklayarak yukarı çıkar.
Asterix kulenin tepesinden Obelix'in aşağıya indiğini, Obelix de Asterix'in yukarı çıktığını görür. Bu defa Obelix yukarı çıkarken, Asterix aşağı iner. Her gördükleri Romalı nöbetçiyi pataklamayı da ihmal etmezler. Bu işlem böyle birkaç defa tekrarlandığında, kapıdaki nöbetçilerden biri, çaresizlik içinde, 'inin, çıkın, ama bizi dövmeyin' diye sitem eder.
Hakkım olduğunu düşündüğüm şeyden çok daha azına -gücüm yetmediğinden- razı gelmem gerektiğinde, hep Romalı nöbetçiler gibi hissediyorum kendimi. Mesela Ertuğrul Özkök felsefe paraladığında, 'yazın, çizin, ama cennet meyvesi cinselliği ayağa düşürmeyin' diyesim geliyor. Veya Kılıçdaroğlu Baykalcılık oynadığında, 'esin, gürleyin, ama bu oyunun hakkından Baykal bile gelememişti, başka bir şey deneseniz' diye yalvarıyorum, elbette içimden.
***
Arınç 'Bu millet sandığa gidecek ve inşallah gül gibi, lale gibi sümbül gibi cumhurbaşkanları seçecek' demiş. Belagate bakar mısınız? Siz de bu tür lafları duyunca, 'yiyin, için, kırmızı plakalı otomobillerin keyfini sürün, ama edebiyat paralamayın' hissine kapılmıyor musunuz?
Yahu, ilkokul çocukları bile, üçüncü sınıftan filan sonra, alemin soyadı üzerinden bu kadar bayağı kelime oyunları yapmaz. Aklına espri niyetine böyle bir şey gelse, içinden gülse, 'neye güldün' diye sorarlarsa diye korkar. Çünkü bilir ki, yaptığı espri komik değil ama işitilirse kendisi gülünç duruma düşer.
Elbette günü gelir, millet sandığa gider, birini seçer. Seçtiği lale gibi biri mi olur, ısırgan otu gibi biri mi, bilemeyiz. Ama elinde olsa, mesela bu tür lafları uluorta etmekte bir beis görmeyen Arınç'ı asla seçmez millet. Elinde değil, seçiyor.
Elinde değil, çünkü Evren ve şürekası, derin fikirleriyle, memleketin siyaset düzenini paçavraya çevirdi. Millete hiç itimatları yoktu. Siyaseti milletin nezaretinden kurtarmaya kararlıydılar. Siyasi partileri genel başkanların tapusuna geçirecek düzenlemeler yaptılar. O gün bugündür milletin, seçeceği insanları tayin etme şansı yok. Kendisine güya yağ çekerken aslında hakaret eden, çocuk yerine koyan Arınçgilleri bile seçmek zorunda kalıyor.
***
Arınçgiller, 'ne iyi laf ettiniz, zaten bu milletin ortalama eğitim seviyesi üç yıl, onlar ancak bundan anlarlar' deyip duran bir yığın yalakayla çevrilmiş. Velinimetlerinin her dediğini alkışlayacak, her lafında keramet vehmedecek bir kalabalık imal edip, onu kuşatıyorlar. Dolayısıyla böyle ilkokul müsamereleri seviyesindeki lafları kendisine hakaret sayacak, en azından huysuzluk edecek olanlara Arınçgiller hiç temas edemiyor. Herhalde bu yüzden milletin sahiden de bu kadar zevksiz, bu kadar sığ olduğunu zannetmeyi sürdürebiliyorlar.
Bu çiğliğin, vasıfsızlığın başka bir açıklaması da olabilir. Bazen öyle geliyor ki bana, bizi çocuk yerine koymuyorlar, kendileri çocuk kalmışlar. Bu heyeti oluşturan zatlar çocukken, mesela 23 Nisan müsamerelerinde şiir okumak filan istemişler. Cumhuriyete yakıştıramadıkları bu insanlardan Cumhuriyeti korumaya yeminli, göğsünü Cumhuriyete siper etmiş öğretmenleri, bu çocukların papyonlu akranlarını tercih etmişler. Bu zevat da, yaşadığı travmanın etkisiyle, orada kalmış. Ta çocukluklarında içlerinde kalmış olanı, şimdi bizim üzerimize boca ediyorlar.
Tamam, çocukken 23 Nisan'da oturtulmadığınız koltuklarda oturuyorsunuz işte, yetmez mi? Bize daha çok cefa çektirmeseniz, altmış yaş genç olsanız belki de mazur görülecek zırvalarınızdan bizi esirgeseniz olmaz mı?