İsmet Özel 'Telaş içinde kendime bir devlet sırrı beğeniyorum / çünkü bu, ruhum olmasa da saklanacak bir şeydir / devlet sırrıyla birlikte insanın / sinematografik bir hayatı olabilir' demişti, bir şiirinin bir yerinde.
Şimdilerde, sinematografik bir hayat hayali bile kuramayacak bir grup ahmaktan, sinematografik bir ölüme çoktan fit olmuş bir vasıfsızlar güruhundan mamul bir çete, devlet suretinde kol geziyor memlekette. Evet, yüzlerce yıldır ceberut bir devletimiz oldu bizim. Hikmetinden sual olunmazdı, ama iyi kötü bir hikmeti vardı. Şimdi ortalarda devletmiş gibi salınan çetenin, bırakın bir hikmeti, fındık faresi kadar aklı yok.
Asker üniforması giyiyor brifingler veriyor, yargıç cüppesi giyiyor brifingler alıyor. Artık zorlayarak mı, yoksa beyinsizlik kardeşliği yoluyla mı bilmem, basın kartlı işbirlikçiler buluyor, bin yıl süreceğini zannettiği zırvalıklar imal ediyor. İstihbarat topluyor, istihbarat dağıtıyor, dinliyor, fişliyor, ürkütüyor, tehdit ediyor. Hayatlar karartıyor, ocaklar söndürüyor. Çünkü bir hayat kurabilecek vasıfları yok, bir ocak kurmaya aklı kafi gelmemiş. Ama vatan kurtarmaya, memleketi tanzim etmeye kalkıyor.
Gülünç insanlar bu çetenin mensupları. İddiaları gülünç, iddiaları ile vasıfları arasındaki orantısızlık gülünç. Kifayetsizlikleri hesaba katılırsa kendilerini önemsemeleri gülünç. Ama işte, vatandaşlarının tepesine fütursuzca bomba yağdırabilecek kudretleri var.
Kendi başlarına kalsalar karınlarını doyurabilecekleri şüpheli. Sokakta adres sorsalar tarifi anlayamazlar. Zavallılıklarını kendilerinden saklayamadıkları uzun gecelerin sabahlarında, kendileri gibi olanlara koşuyorlar. Kimi asker, kimi polis, kimi yargıç, kimi savcı, kimi müsteşar, kimi öğretmen kisvesi içinde, birbirlerini zavallılıklarından biliyorlar besbelli. Birbirlerine yaslanıyor, bu dünyada kendilerine bir yer arıyorlar. Bulamıyor, bir devlet sırrı beğenmeye hevesleniyorlar. Kabiliyetleri ona da elvermiyor. Yaşını küçülttükleri çocukların eline silah verip yarıştırıyorlar. Aklı zaten -küçültülmesi lazım gelmeyecek kadar- güdük kalmış o çocuklara, kendilerinden bir aferin almak için her şeyi yapabilecek kıvama geldiklerinde, cinayet işletiyorlar. Sonra hepçek bu sırra ortak oluyorlar.
Çıkar mı buradan sinematografik bir ölüm? Hangi sinemacı becerebilir bu kadar çiğlikten, yavanlıktan, dişe dokunur bir şey çıkarmayı?
***
Kendisine devlet diyen, kendisine devlet dedirten bu çeteyi, bu İttihatçı karikatürlerini tanıyorum. Hep kimsesizlere, en güçsüzlere, en çaresizlere, en müdafaasızlara havlamalarından tanıyorum onları. Aferin delisi bir oğlanın eline tutuşturdukları silahla müdafaasız bir adamı, güpegündüz, sokak ortasında, kahpece, ensesinden vurduracak kadar ödlek olmalarından, ödlekliklerini gizleyebilme ümidiyle 'kalemimi kıracak delikanlı arıyorum' diye naralanmalarından tanıyorum. Delikanlılık kelimesinin ağızlarına hiç yakışmamasından...
Ama onlarca yıldır onların elinden bunca çekmiş, bunca çile ve tecrübe biriktirmiş, bunca bilgeliğin mirasına sahip bu milleti artık tanıyamıyorum. Almanya'da dönerci cinayetlerini işleyenlere Almanların çoğunluğunun sessiz destek vermesi beni şaşırtmıyor. Kudretin aşırı merkezileşmesinin dünyayı hanidir bu kadar ölçüsüzce zehirliyor olduğunu zaten biliyordum. Bu zehrin panzehirini, bu toprakların bunca güngörmüş, çile çekmiş insanlarının imal edeceğini umuyordum.
Ey millet! Sen nizam-ı alem derken, ben zannediyordum ki, kudretten başı dönmüş, ölçülerini kaybetmiş Almanların, Fransızların buz tutmuş ruhlarını ısıtacak bir bilgelik vaadin var. En azından kudret sahiplerine, zalimlere meydan okumaya hazırlanıyorsun. Sen, aynı zulmü paylaştığın naçar Ermenilerle, Rumlarla, Kürtlerle aşık atmayı mı kastediyordun? Yazık.
Tuz kokmuş meğer.