Günümüzde herkes birbirini 'vitrindekini seyreder gibi' izliyor.
Hepimiz kendi yaşantımızdan 'seyirlik bir nesne gibi' vitrin süsü yapıyoruz.
'Gösteri toplumu' dedikleri buydu işte. 
Yaşama keyfi yerini gösteri zevkine bırakmış...
Yalan Dünya'yı neden seviyoruz?
Sabırsızlıkla bekliyorum, çok gülüyor, çok eğleniyorum. Kaç gündür de bunu düşünüyorum, 'Yalan Dünya'yı neden seviyoruz?'
Gülse Birsel yeni bir fenomen yarattı.
Bu kez Cihangir'i arka fonuna aldığı bir platoda yine 'küçük bir Türkiye hikayesi' anlatıyor.
Hem muzip, hem hınzır. Karşı durulamaz cazibesi olan karakterler izliyoruz. 
Bizim hayatımızı anlatmıyor mu sizce de?
Gerçekliğin yerini almış görüntülerden bahsetmiyor mu?
Gülse Birsel nasıl biri olmalı ki; bunları buluyor, yazıyor, canlandırıyor. Nasıl bir yaşam, zihin işleyişi, nasıl bir bakış, dünyayı ne türlü bir kavrayış...
Herhalde her şeyin başı 'gözlem yeteneği'...
Ve mutlaka; 'keskin bir zeka'...
Çok okumak...
Ama yaşamak da... Teori kadar pratik de gerek. 
Dışarı çıkmış, 'espri sokak'ta...
Kendine değil, insanlara konsantre olmuş. Seyretmiş... Üzerine düşünmüş.
İnsanların ne yaptığıyla ilgilenmiş.
Dizi, popüler olanla dalgasını geçiyor. Kendisi popüler olup da bunu yapabilmek bir incelik ve büyük başarı. En etkili sistem eleştirisi, o sistemin içindeyken ve yine o dili kullanarak yapılabilir.
Taşralı-kentli, elit-avam, zengin-yoksul gibi ikilikler arasındaki çelişkileri aynı ortam içinde sergiliyor. Aynı teras katında, aynı kültür iklimi içinde beraber yaşadıklarını ve aslında ne kadar yakın olduklarını gösteriyor. Burası çarpıcı geliyor insana ve gerçek...
SEVMEYİ ÖĞRENEBİLİR MİYİZ?
Geçenlerde yeniden karıştırıyordum, Camus'nün bir kitabında 'Resim ve heykeli sevmeyi İtalya'da öğrendim' cümlesinin altını çizmişim. Üzerine de 'Sevmek öğrenilebilir mi?' diye not almışım. Diziyi izlerken çok sık bu cümle aklıma geliyor. Sevmek elbette estetik haz almayı bilmekle ilgili. 'Estetik haz' doğuştan gelmez, sonradan edinilir, zahmet ister.
İnsan ilişkilerinin karşılıklı çıkar ve faydaya endekslendiği, kazan-kazan diye formüle edildiği günümüzde Yalan Dünya, bize çok şey anlatıyor. Kendimize ayna tutuyor. Yalan Dünya gerçekten yalan. Yalanlarla döşediğimiz yaşantıları, sevimli esprilerle ve müthiş ironilerle karikatürize ediyor.
Yalan Dünya'da yapaylık ve sahtekarlığın röntgeni çekiliyor. Yeni zenginliğin, sonradan görmeliğin, herkesin 'ben varım, çok önemliyim, hem de güçlüyüm' diye çırpındığı gösteri toplumunun yapı sökümü yapılıyor.
Elbette Orçun... En büyük fenomen o. Bartu Küçükçağlayan, 'Çoğunluk'un başrolünde ne kadar yetenekli olduğunu göstermişti. Altın Portakal ödüllü bir aktör.
İnsanın kendini tanıması, kendi dışındaki dünyayı tanımasıyla mümkün olabilir.
Daha önce de yazdım, fırsat buldukça İlber (Ortaylı) ve Hilmi (Yavuz) hocalarımla otururuz. Onlar insanları incelemekten hoşlanır, eğleniriz. Davranış, oturuş, beden dili, nasıl yemek yedikleri, sözler... Evet evet sözcükler... Hikayelerini tahmin ederler. Bir tür oyun gibi.
Yemekte bir arkadaş düşünün ya da bir çift... Onlar için her şey dış dünyanın seyrine açık bir sahne dizaynı gibidir. Sık karşılaşırız. Haliyle konuşmaları da dizi film repliğini andırır... Kendimiz olmaktan çıktığımız dış ortam buluşmalarımız bizi de kendimize yabancılaştırır.  Kim olduğumuzu da unuturuz. Gülse Birsel, Yalan Dünya'da sokağın komedisini yakalamış. Biz de onun için diziyi çok sevdik.
Bir insanın tüm yönlerini; güçlü ve zayıf, komik ve ciddi, yalnız ve kalabalık her halini yumuşak bir üslupla gösteriyor.
Bize dayatılan yaşam popüler olmak, görünür olmak, dikkat çekmek. Bunun çabasını verirken gerçekte yaşamın hakkını verebiliyor muyuz?
Camus ile bitirecek olursak 'Mutluluk en zorudur. Hayal gücü çabası gerektirir'.
İşte Yalan Dünya'nın düşündürdükleri.