3 Kasım 2002 seçimlerinin ardından çalışmaya başladığım SKY Türk’ün Ankara Temsilcisi idi İsmail Küçükkaya. Televizyonculuktan hazzetmeyen bir televizyon muhabiri olarak, bir gazetecinin ekran performansına yakından tanıklık edince rahatsızlığımı daha net tanımlayabilmiştim: Televizyon muhabirleri gazetecilerle mukayese edildiğinde basbayağı vasatın altındaydılar. Televizyonlarda çalışan nitelikli gazetecilerin, entelektüellerin sayısı çok ama çok azdı. Küçükkaya, televizyonculuk da yapan iyi bir gazeteciydi. Sürekli okur, araştırır, merak ettiklerini konunun uzmanlarına danışırdı. Entelektüel camia ile yakın ilişkileri haberciliğine yansırdı. 
O dönem, tüm maddi imkansızlıklara rağmen az sayıda muhabir, onlarca özel habere imza attık. Küçükkaya’nın bu tercihi sayesinde SKY Türk kısa sürede, bize kıyasla sınırsız imkanlara sahip NTV ve CNN Türk’ün ezici ağırlığına rağmen, siyaset dünyasında ve bürokraside takip edilen haber kanalı haline gelmeyi başarmıştı. (Küçükkaya’nın ayrılığının ardından bu kanala çok uzun bir süre neredeyse hiç yatırım yapılmadı. Ocak 2012 itibariyle ise SKY Türk 360 adıyla yeniden canlandırıldı.) 

TV YORUCUDUR

Doğru tercih her zaman “daha iyi koşullar” değildir. Bunu o zamanlar bilmiyordum. Büyük bir televizyon kanalından gelen teklifi kabul ettim ve uzunca bir süre çalıştığım o haber merkezinde, meslek hayatımın en verimsiz, en mutsuz, habercilikten uzak günlerini geçirdim. 
Haber müdürü bile olsam, prime time televizyon haberciliğine yerleşmiş o zihniyetle tek başıma mücadele edemeyeceğimi sonunda kabul ettim. Yeni yönetimin yayın politikası da vesile oldu ayrılık kararı vermeme. Zaten çok yorulmuştum! 
Televizyon haberciliği çoğu zaman sadece mikrofon tutmaktır; kimi zaman “aman benim neyime!” deyip bir gazetecinin soru sormasını beklemektir, yine çoğu zaman bir açıklama metnini ekranda ezberden aktarmaktır. Ancak tüm sığlığına rağmen çok ağır bir iştir, yorucudur. 2001 ekonomik kriziyle birlikte “az insanla çok iş” prensibi öyle bir yerleşmiştir ki özellikle prime time televizyonlara, uzman muhabir neredeyse yok gibidir. 
İşte bütün bunlardan sıtkımın sıyrıldığı bir gün istifa ettim. Bir süre dinlendim ve yanında habercilik yapabileceğime inandığım İsmail Küçükkaya’nın kapısını çaldım. Ben gazetecilik yapmak istiyorum dedim. Şaşırdı! “Özlemciğim sen iyi bir televizyoncusun. İstediğin kanalda iş bulursun. Televizyoncular gazetecilerden daha iyi kazanıyor. Emin misin?” Eminim dedim. “Seninle çalışmayı çok isterim. Tamam o zaman!” dedi ve Küçükkaya’nın deyimiyle AKŞAM’daki “köşeden özel haber” serüvenim 3 yıl önce bu şekilde başlamış oldu. 

OCAKTAN’A BAŞARILAR

Bu süre zarfında kendisini mahcup etmediğimi düşünmenin haklı gururuyla iyi ki AKŞAM’da, bu kadroyla çalıştım diyorum. Bir gün bile bana “Bunu yazma!” demeyen, aksine, “Haber ise yaz tabii!” diyerek beni yüreklendiren İsmail Küçükkaya’ya ve 3 yıl boyunca Haber Koordinatörü olarak gece gündüz başını şişirdiğim Nergis Bozkurt’a gazetecilik heyecanımı, heyecanlarını benimle paylaştıkları için çok teşekkür ederim. Gazetenin yeni genel yayın yönetmeni Mehmet Ocaktan’a ve yeni isimlere de hayırlı olsun...