Muğla-Milas doğumlu Davut Toğuç, 'Bizim köylüler pamuk ekmekten vazgeçtiler. Çünkü o kadar emeğin karşılığını almak bir yana, zarar ediyorlar. Milaslılar artık tarlada balık yetiştiriyor' dediğinde şaka yapıyor sanmıştım. Doğruymuş!
Toğuç, Milas'ın Yaşyer Köyü'ndeki 55 dönümlük aile arazisine pamuk ekememekten yakınırken son 10 yılda mazot, gübre, tohum fiyatlarının nasıl arttığını detaylıca anlattı; pamuğun kilogram fiyatı da ucuzlayınca geçen yılki ekimden sadece 1.000 (Bin) TL. kazanabildiğini söyledi. 'Bütün bir yılı bu parayla geçirmek mümkün mü?' diye soran Toğuç'la Milas çarşıda, Yorgancı Yalçın'ın dükkanındaki sohbetimizin, 'Bu ülkede tarımı bitirdiler!' cümlesiyle noktalanacağını sanıyordum ki, 'Tarım bitince bizim köyün neredeyse tamamı balık çiftliği oldu' deyiverdi! Nasıl yani?
'Pamuk tarlalarına balık havuzları kuruldu. Herkes tarlada çupra, levrek yetiştiriyor.'
Denizde mi?
'Yok yok... Tarlada balık! Denize uzak bizim köyler. Artezyenle çıkan su, deniz suyuna çok yakınmış. Tuzlu yani. Tarlaya kurulan balık havuzu bu suyla dolduruluyor. Kirlenen su yine toprağa veriliyor. Milas'ın tüm köylerinde, tarlada çupra- levrek yetişiyor artık.'
Yetkililer ne diyor bu işe?
'Kimse gelmiyor ki! Birkaç uzmana sorduk. Yakında toprağınız, yeraltı sularınız kirlenir; hastalık başlar, tarım yapamazsınız dediler. Onca ilaca artezyen mi dayanır? Köylü tarımdan kazanamıyordu, şimdi cebine para giriyor. Ne toprağı düşünüyor ne suyu!'
Haberi teyit için gittiğim tüm köylerde aynı manzarayla karşılaştım: Tarlaların ortasına kurulmuş iptidai havuzlar, havuzun çevresinde gezinen tavuklar, tel örgüyle çevrili havuzları koruması için ağaçlara bağlanmış köpekler...
Balık restoranlarında 'Çupra deniz mi çiftlik mi?' diye sorardık eskiden. Artık buna bir soru daha ekleyeceğiz anlaşılan, 'Bu çupra hangi tarladan?'

Her uçuşun inişi de olur (!)
Siyasi iktidarlar, kendilerine yakın gazetecilerle takılır. Sanki normalmiş gibi, kanıksanmış, tatsız bir durumdur bu. AK Parti iktidarına yakın gazeteciler de Başbakan'ın, Cumhurbaşkanı'nın uçağında hep başköşedeler. Biz onlara kendi aramızda 'Kabin Ekibi' diyoruz(!) Uçakla, kabin ekibi kadar bütünleştikleri için... Pilot, uçak havalanmadan uyarı anonsu yapar ya, 'Cabin crew, take off position!' Ne zaman duysam aklıma, 'her daim kalkış pozisyonundaki' bu arkadaşlar gelir. İçimden, 'Her uçuşun bir de inişi vardır' derim.
Bu ekibin vazgeçilmezlerinden biri Yeni Akit... Kürt sorunu üzerine yazdığım birkaç yazıdan sonra Ankara Temsilcisi beni 'PKK yanlısı ulusalcı' ilan etmişti. Taktikleri hep aynı; çamur atıp korkutmak!
Meclis'te karşılaştığım bu kişiye, bir grup gazeteci ile siyasetçinin önünde sert çıktığımda, onları kendi mahallelerinden gören bazı meslektaşlarım, 'Ciddiye alma! Onlar bu mahallenin yaramaz çocukları!' minvalinden açıklamalara girişmişlerdi. Bunu söyleyenler, çok geçmeden benzer saldırılara hedef olunca benden daha sert tepki gösterdiler.
Yeni Akit, geçtiğimiz günlerde Ali Bayramoğlu'na saldırmıştı. Son icraatları ise Uludere'ye giden Rakel Dink'i hedef göstermek oldu. Başbakan ya da Cumhurbaşkanı bu gazeteye 'muteber' muamelesi yaptıkça onlar pervasızca suç işlemeye devam edecekler.

İyi ki 'AKŞAM' var!
Bu gazetede yazmaya başlayalı 3 yıl oldu ve her gün, 'İyi ki AKŞAM var!' dedim. Pespayeliğin gazetecilik diye yutturulmaya çalışıldığı şu günlerde AKŞAM, ne geçmişin amiral gemisinin tedavüle soktuğu 'sit com' tuhaflığına sığındı ne de güçlü olanın kuyruğuna takıldı. Kendine bambaşka bir rota çizdi. Gündem belirleyen özel haberleriyle, farklı manşetleriyle, entelektüel köşe yazarlarıyla farklı bir gazetenin de var olabileceğini ispatladı. Genel Yayın Müdürümüz İsmail Küçükkaya sayesinde oldu bunlar.
'İyi ki onunla aynı gazetede yazıyorum' dediğim isimlerden biri, Nihal Kemaloğlu... Dünkü yazısında gerçek bir entelektüel duruşun tarifini yapıyor adeta. İstanbul Caz Festivali'nde konser veren müziğin aykırı sesi Antony Hegarty'yi yazmış Kemaloğlu. Yazısı, beynini, 'sanat, politika, günlük hayat vs.' diye kategorize eden 'modern, aptal insan'ın reddinin manifestosu sanki. Okuyun!