Çanakkale'de çıkan orman yangını 1500 hektarlık alanda etkili oldu.

Yangınla birlikte, sadece yeşilin değil, görünür görünmez tüm canlıların, koskoca bir ekosistemin küle döndüğünü biliyoruz.

Yazıklar olsun bize ki yangınların büyük çoğunluğu (yüzde 88'i) insan kaynaklı.

Ülkece insan kaynaklı başka bir yangınımız daha var; aslında kendini hissettiren ama aymazdan gelinen, içten içe kemiren, nesilleri çoraklaştıran sinsi bir yangın bu.

Bambaşka bir konuya geçtiğimin farkındayım, ancak, her seferinde dile getirmek, hatırlatmak boynumuzun borcu.

Konumuz Türkçe!

Yalnızca belli bir çevreyi, grubu değil, eğitimli eğitimsiz tüm toplumu kuşatan, yaşlı genç ayırt etmeksizin kitlelere sirayet eden, sağlıklı iletişim ortamını cılızlaştıran bir dil yangınından bahsedebilir miyiz!

Sadece bana mı öyle geliyor; çarşıda, pazarda, sokakta 'sınırlı' bir Türkçe ile konuşuyoruz, kelime haznemiz giderek daralıyor.

İstanbul Türkçesi denilen güzel ve akıcı Türkçe ile birlikte nezih üslup sahibi hanımefendiler, beyefendiler de sırra kadem basmış!

Temiz bir telâffuz ile konuşulan Türkçe'yi sokakta, kahvede, camide, çarşı-pazarda duyan, gören varsa şaşarım!

Peki nerede kaybettik güzel Türkçemizi?

Ailede mi, okulda mı, nerede?

Sadece TRT spikerlerinin ve bir avuç münevverin derdi mi olmalı güzel Türkçe konuşmak?

Peki topluma liderlik eden şahsiyetler olarak siyasetçilerde durum ne?

Türkçenin anlatım kabiliyetlerini son derece etkili kullanan Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın dışında MHP Lideri Devlet Bahçeli de yer yer atasözleri ve deyimlerle zenginleştiriyor konuşmalarını.

Onların dışında CHP Lideri Kemal Kılıçdaroğlu ve İYİ Parti Lideri Meral Akşener'in hitabetlerinde etkili bir Türkçeden söz etmek güç.

Öte yandan ekranlarda, haberlerde, tartışma programlarında her gün karşılaştığım bir işkence var!

Geçmiş zaman dilimine atıf yapılırken 'geçtiğimiz gün, geçtiğimiz hafta, geçtiğimiz yıl' şeklinde zarf kullanılıyor.

Hâlbuki biz değil, zamanın kendisidir geçen.

Doğru ifade 'geçen gün, geçen yıl' olmalıdır.

Bir de 'yarın' demek yerine sakız gibi uzatıp 'yaarın' demiyorlar mı!

Basit gibi görünüyor ama küçük hatalar yuvarlanan kartopu gibi çığa dönüşüyor.

Peki çözüm ne?

Ailede başlayacak, okulda devam edecek eğitim süreci elbette.

Naçizane belediyelere, sivil toplum kuruluşlarına bir önerim var; yapılan onca kültür sanat etkinliklerinden biri de telâffuz (diksiyon) kursları olsun.

Mahallemizde, kütüphanelerimizde anne babalara, gençlere, sokaktan geçen herkese belirli saatlerde, günlerde (süreklilik arz edecek şekilde) ücretsiz diksiyon kursları olsun.

Öyle bir yıl iki yıl değil, sürekli...

Yeter ki bu kurslardan birine gelen vatandaş 'yaarın' yerine 'yarın' demeyi öğrensin.

Küçümsemeyin, topluma yararlı büyük bir kültür hizmeti olur bu.