Mahallede toplanıp da 'Hadi arkadaşlar, karşı mahalleyle maç yapalım. Maksat spor olsun' diyen oyuncular grubuydu sanki Galatasaray!
Kongre kararı alındığından bu yana durum böyle zaten.
Kendi kaderlerine terk edilmiş küskün futbolcular öylesine oynadılar işte.
Hagi döneminde toplantı manyağı yapılmışlardı. Yöneticilerin biri gidiyordu Florya'dan, diğeri geliyordu! Şimdi bırakın gelip, gitmeyi 'Alo' diyen bile yok. Futbolcular da bu ortamda bu kadar oynadılar işte...
Gelelim göze batanlara...
Servet; sık sık gol aradı. Hatta bir vuruşunda topu çizgiden çıkardılar.
Gökhan Zan; ondan geri kalır mı? Hatta ileri geçti, bir de gol attı. Ama yenen golde Servet ve kaleci Zapata ile birlikte hatalıydı.
Arda; askerliğin son günlerine gelip de şafak sayanlar misali rolantide işi götürdü.
Eskiye oranla biraz kıpırdadı Galatasaray ama önümüzdeki yılın planlaması yapıldığından fazla risk alan olmadı.

RUHUNU ARIYOR!
Gelelim Kewell ile Baros'a... Tamam; İstanbul güzel. Her insan gibi onların da bu güzellikleri yaşamak hakları. Ama biraz ölçülü olmak gerekmez mi? Yoksa kadehleri böyle art arda devirmeleri kederden mi? 'Ah ulan, ne olacak bu takımın hali' diye dertten mi? Hadi dertlendiler de içtiler bu kadar diyelim; bir kulübün başkanına gidip de 'Başkan, beni sizin takıma al. 10 milyon dolar ver, en az 20 gol atayım' diyerek pazarlığa kalkışmak da neyin nesi?
Taraftarlar Baros'u bağrına basmadı mı?
Taraftarlar Kewell'a besteler yapmadı mı?
'Başım ağrıdı, kılım döndü, midem bulanıyor' diye oynamamalarına rağmen yine de baş tacı yapılmadılar mı?
Kayserispor'u yenmişsin, yenilmişsin bu dakikadan itibaren önemi yok.
Önemli olan Galatasaray'ın ruhunu yakalamak, o heyecanı yaşacak futbolculardan takım kurmak...
Yeni yöneticiler, yeni teknik adam, yeni futbolcular...
Galatasaray, ruhunu arıyor.