• $15,9324
  • €16,8842
  • 944.763
  • 2388.01
7 Aralık 2011 Çarşamba

Bir kadının gözyaşları ve bir insanlık testi

Dün, İtalya Refah, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı Elsa Fornero'nun ağlayan fotoğrafına bakarken aklımdan ne kadar çok şey geçti.
Bir kadının ağlamasından başlayarak, işine duyduğu saygıya ve hatta AKŞAM Kitap Eki'nde üzerine yazdığım değerli tarihçimiz Halil İnalcık'ın 'Rönesans Avrupası' adlı kitabındaki şu cümlesine kadar kopuk kopuk tespitler:
'İtalya, 5. yüzyıldan 19. yüzyıla kadar birçok devlet arasında parçalanmış bir bölgeden başka bir şey değildi.'
Yani Osmanlı'nın tam da tersine. Bir yanda tevhit, dirlik, düzenlik, ali devlet çatısı altında birleşme; öte yanda bölük pörçük, parça buçuk dağılmış bölgeler...
Bugün belki bizim ecnebi aydınımızın değil ancak Hıristiyan Batı'nın Osmanlı'yı devlet düzeni olarak 'benchmark' alması boşuna olmamalı...
*** 
İtalyan Başbakanı Mario Monti, 30 milyar euroluk yeni tasarruf paketini açıklarken 'Reçete çok acı ama İtalya'nın kurtulması için gerekli' demiş. 2009 yılında ünlü ekonomist Joseph Stiglitz o muhteşem saptamayı yaparken bu beyanları da, gözyaşlarını da görüyordu:
'Berlin Duvarı'nın yıkılması komünizm açısından ne ifade ediyorsa, Wall Street'in yıkılması da piyasa köktenciliği açısından onu ifade edecektir.'
Wall Street'in yıkılması, Stiglitz'in altını çizdiği 'piyasa köktenciliğini' çok ciddi boyutlarda sarsmıştır. Vahşi kapitalizmin ruhunun lime lime olduğu yılların içinden geçtiğimizi rahatlıkla söyleyebiliriz. Söyleyebiliriz ama dünya kapitalizmden daha iyi bir ekonomik model keşfedemedi.
İtalyan Bakan Elsa Fornero'nun gözyaşları, bana Batı'nın Aklı ile Doğu'nun Ruhu'nun şimdi olmasa bile gelecekte mutlaka buluşacağını düşündürttü. Bakanları ağlar mıydı Avrupa'nın? Ağlıyorsa, durup düşünmek lazım...
*** 
Avrupalı bir kadın bakanın gözyaşlarından hareketle bir insanlık testine göz atmakta yarar var. Bir arkadaşımızın e-postayla yolladığı ve benim özellikle 'Homo Faber' adlı kitabıyla aklımda, gönlümde yerini çoktan edinmiş bulunan Max Frisch'in sorularını kendimize de sormaya ne dersiniz?

1)  Siz ve tanıdıklarınız yok olduğunda bile insan neslinin devam edip etmemesiyle gerçekten ilgilenip ilgilenmediğinizden emin misiniz?
2) Şimdi hayatta olmayanlardan kimi tekrar görmek istersiniz?
3) Kimi istemezsiniz?
4) Bugün size doğru gelen şeyi emretme yetkiniz olsaydı, çoğunluğun muhalefetine rağmen bu emri verir miydiniz?
5) Size doğru gelmesine rağmen bu emri vermenizi engelleyen şey nedir?
6) Daha da akıllanacağınız görüşünden ne zaman vazgeçtiniz; yoksa hala aynı görüşte misiniz?
7) Kendinize yönelttiğiniz eleştiri sizin için tatmin edici oluyor mu? Sizce neyinize güceniyorlar? Siz hangi özelliğinize kızıyorsunuz? Hangisi için daha kolay özür diliyorsunuz?
8) Bir an için doğmamış olduğunuzu düşünseniz, bu düşünce sizi rahatsız ediyor mu?
9) Neye müteşekkirsiniz?

<p> </p>

“Havalimanı yıkılıyor” yalanı

Yavrusu için kendini feda etti! Vahşi doğanın acımasız yüzü

ABD 50 yıl sonra UFO'ları konuşmak için panel düzenledi

Doğu Karadeniz'in zorlu yolları havadan görüntülendi! Yolculuk yapmak cesaret ister