Alaattin METİN
Sezon başında Diego’ya kimse şans vermiyordu. “Oynayamaz, 18’e bile giremez” deniyordu. Ama o, bir forma nasıl alınırı, hocanın banko oynatacağı vazgeçilmez üç kişiden birisi olacağını, çok kısa zamanda ispatladı.

Peki nasıl oldu!

Bu da hoca farkı.

İnandı, güvendi, saatlerce konuşup, motive etti. O da o moral, özgüvenle gerçek kimliğini buldu, futbol kalitesini ortaya çıkardı.

Pres yapıyor, adam kovalıyor, defansa yardım ediyor. En önemlisi de oyunu yönetiyor. Attığı uzun paslarla arkadaşlarına pozisyon üretip, oyunu süratlendiriyor. Nani ve Sow ile birlikte devamlı yer değiştirerek, rakibin dengesini de bozuyorlar.
Diego’nun bu rahat futbolunda arkasında oynayan Mehmet Topal ile Josef’in de sağlam futbolunun etkisi var.

Şimdi sorun şu:

Van Persie gelince ne olacak!

Pereira’nın kafasında Shakhtar maçı var. Ama bu “Rakibi nasıl durdururum” değil, tam tersine “Ben maçı nasıl oynarsam kazanırım” var. Kapanacak rakibi açmada, oyunu kenarlara yığma, Mehmet Topal dahil 18 dışından şut atma, rakibin çabuk kontratak hamlesine karşı, kazanılacak toplarla şok kontrataklar deneme var. İki kenar bekin devamlı hücuma çıkma yerine, önlerindeki oyuncuları hareketlendirme ve birinci görev bölgelerini kontrol etme anlayışı var.

Ve bir şey daha var. İsabetli pas yüzdesindeki oranın yükselmesi. Bloklar arasındaki alan daraltma ve oyunu rakip bölgede daha çok oynama isteği.

Çok değişiklikler var.

Terraneo’ya bakıyorum, takımla deplasmanlara geliyor. Hocaya destek oluyor. Tribünlere bakıyorum. Herkes mutlu. Taraftar, Diego’yu yere göğe sığdıramıyor. Takım ısınmaya çıkıyor. Yer gök “Diego” diye inliyor. Geçen sene böyle miydi!
Sahadaki futbolda da, kamp düzeninde de çok fark var. Fernandao’yu Van Persie ile düşünemiyorum. Kenarda Nani, ortada Diego. Bu dörtlü çok can yakar. Yeter ki onlar topla fazla buluşturulsun. Hakemler de bu özel oyuncuların sahada futbol oynamalarına izin versinler.