“Üç milyon euro vererek Brezilya’yı getirdik, rezil olduk” demeyeceğim. Hatta bilmem kaç ülke televizyonu bu maçı naklen yayınladı, karizmayı da çizdirdiğimizi söylemeyeceğim.
Çünkü:
Bu maç alındığı vakit, farklı düşünceler vardı. Brezilya’nın Dünya Kupası’nda en azından final oynayacağı, bizim takımımızın da Avrupa Futbol Şampiyonası elemelerinde Hollanda ile ikincilik mücadelesi vereceği hesaplanarak anlaşma yapılmıştı. Hatta Avrupa’daki Brezilyalılar’ın çağrıldığı bu maçın anlaşmasına Neymar şartı bile konulmuştu. Birçok kişi de onu izlemek için maça geldi. Biz de tek olan Arda’mızı çoğaltmalıyız.
Her şeye rağmen Brezilya sayesinde dolu tribünlerde maç izledik. Bu görüntüyü çok özlemişiz. Dilerim Kazakistan maçında da tribünler dolar.
Ancak anlayamadığım bir şey var. Milli Takımımız ilk golü yiyince “Yeter Demirören, yeter” diye bağırdılar. Neden! Federasyon Başkanı’nın suçu ne? O mu sahada oynuyor? Sponsor desteği ve ülke tanıtım fonundan 58 yıl sonra böyle bir takımı Türkiye’ye getirdiği için mi suçlu?
Bu maçta benim gözüme çarpanlara gelince:
Bizim takım, milli marşımızı şeref tribününe dönerek dinliyor. Brezilyalılar ile bayrakları neredeyse oraya…
Hazırlık maçı da olsa idmanlarını çok ciddi, maç oynuyor gibi yapıyorlar. Stoperlerin aralarına ve arkalarına atılan toplara çalıştılar. Pozisyonları da öyle buldular.
İki takım da yeni arayışlar peşinde. Dunga, Almanya hezimetini özel maçlarda takımına oynatacağı göze hoş futbolla silmek istiyor.
Bizde Fatih Terim de “Kolay sakatlanmayan, Milli Takım ruhunu hedef yapan, istikrarlı gençler” arıyor. Hedefi de bu şampiyona değil, gelecek Dünya Kupası.
Yani zaman ve sabır istiyor.
İyi güzel de…
Kazakistan maçına bu ilk 11 mi çıkacak? Hamit ile mi oynayacağız? Veya sadece uzun top atan Bilal ile mi! Ozan sağ bek mi oynayacak? Kendi kalesine attığı gollerle morali bozuk olan Semih’i böyle mi kazanacağız?
Brezilya’nın idmanlarını izledim. Devamlı stoperlerimizin arasına ve arkalarına atılan toplara çalıştılar. Bir kişi bunu Fatih Hoca’ya söylemedi mi!
Anladığım kadarıyla bizim futbolcularımız da, Fatih Hoca da huzur arıyor. En önemlisi de bu. Huzurun olduğu yerde her şey olur. Çünkü bizim ülkemizde futbolu bilen iyi seyirci de var, futbolcu da. Önemli olan o havayı yakalamak.