Maç başlamadan gözüm İsmail Kartal'a takılıyor. Yüzü bembeyaz, endişeli. Sonra sahadaki futbolculara bakıyorum. Onlar da aynı durumda.

Oysa "Şampiyon olacağım" diyen bir takımın ligin en zayıfı karşısında görüntüsü böyle mi olmalı?
Savaşan, mücadele eden, kaliteli oyuncuları olan F.Bahçe, sahada gerçek futbolunu oynayamıyor. Bunun en büyük nedeni, özgüven.

Oysa morali yerinde olan F.Bahçe, ileride pres yapar, ileride basar, orta sahada top kazanır, rakip kontratağa çıkacağı vakit kazandığı toplarla rakibinin üzerine gider, kanatlardan rakibi hallaç pamuğu gibi atardı. Kısacası rakibini futbolu ile korkutur, ezerdi.

Şimdi, sahada hata yapmaktan korkan, riske girmeyen, rakibe topu kaptırdığı vakit hemen geriye çekilen bir görüntüde.
Sahada o öve öve bitiremediğimiz ne Gökhan ne Caner var. Ne de gençlere örnek gösterilen Kuyt. Bu durumda forvet ne yapsın. İş orta sahada.

Balıkesir'in en az bir puan için kapanacağını herkes biliyordu. Hata kalecileri Emrullah'ın ne kadar formsuz olduğunu da. Onun için de F.Bahçeli futbolculardan, bol bol uzaktan şut atmaları istenmişti. Orta bile yapamadılar.
İlk yarıda notlarıma baktım. Oyunun başında bir tek Sow'un pozisyonu var. Onda da istediği gibi topu kalecinin üstünden aşıramadı. Eski Sow olsa havada-karada gol yapardı. F.Bahçe kötü oynamasına rağmen ilk yarıyı Balıkesir kalecisinin hatası yüzünden zoraki de olsa attığı golle 1-0 öne kapattı.

F.Bahçe önde olup rahatlamasına rağmen kötü futbolunda en ufak değişen bir şey olmadı. Kuyt'ın Sow'un orta sahaya gelmesi ve top kayıpları F.Bahçe'nin en zayıf yönleriydi. 'Savaşçı Paşası' dediğimiz, takımı ateşleyen Emre bile son olaylardan çok etkilenmişti. Oyunda hiç yoktu. Oysa bu takımın son 20 dakikasında kâbuslarla geçirdiği dönemi futbolla daha farklı duruma getirebilirdi. Sözün kısası F.Bahçe, güçsüz, moralsiz, skor olarak önde olmasına rağmen 'Gol yerim' korkusundan hata üzerine hata yaptı. F.Bahçe adına güzel olan tek şey skor tabelasındaki üç puandı.