Maçtan üç saat önce İngilizce bir mesaj gördüm. Van Persie, çok iyi bir dostunun telefonuna şöyle yazmış:
“İlk onbirde oynuyorum. Çok mutluyum. Arkadaşlarım ile beraber bu maça çok iyi hazırlandık.”

Sonra o arkadaşı pek bilinmeyen birşeyi daha anlattı:

Van Persie, sabah 10.00’da eşofmanlarını giyip Samandıra’ya geliyormuş. Arkadaşları ile idman yaptıktan sonra iki saat daha kalıp salonda ağırlık ve sahada şut çalışması yapıyormuş.
Futbolda en büyük başarılara doymuş bir oyuncu, ilk onbirde olduğu vakit seviniyor.
Sonra kadrolara baktım… Yüz kişiye sorsan kimsenin alkına Kadlec’in ön libero oynayacağı gelmez. Kötü mü oynadı! Değildi, Ozan ile kenarlara destek vererek iki bekin hucuma çıkmasını sağladılar. Ayrıca Topal gibi süpriz hücüm da seviyor. Bana bu değişiklik yıllar önce Perreira’nın Kemalettin’i oynatmasını hatırlattı.
Bu kadro, istekli ve heyecanlıydı. En azından oyunu dikine oynadılar. Topu kazanmak için mücadele ettiler… Van Persie’ye de top attılar. Farkı da Volkan Şen ile Diego yarattı. Bir de Gökhan ile Hasan Ali…
İlk yarı sonlarında notlarıma bakıyorum. Fenerbahçe’nin atılan gol hariç Van Persie (2), Volkan (2), Diego ile beş pozisyonu var. Kısampaşa’nın ise yarım...
İkinci yarıda Volkan’ın otuzbeş metre deparından sonra kaleci ile karşı karşıya kaldığı bir pozisyon vardı ki, gol olsa günlerce konuşulurdu.

Fenerbahçe taraftarını mutlu eden üç olay vardı:

1. Fenerbahçe’nin sahadaki mücadelesi. Devamlı golü düşünmesi
2. Hocanın Mehmet Topuz, Fernandao ve Alper üçlüsünü aynı anda oyuna alarak takımın direncini yukarı çıkarması.
3. Ve Alper’in attığı gol. Perreira sakatlıktan çıkan oyuncuyu hemen oynatmıyor. Bu onun özelliği. Ama Alper’i de kazanmak istiyor.

Sonuç: Fenerbahçe çok kritik olan Kasımpaşa maçını futbol oynarak kazanıp, güven tazeledi…