"Sosyete uyuma Müslüm Baba geçiyor!" Kafe ve cadde üzerindeki mağazalardan çıkan insanlar Müslüm Baba'ya selam durdular. (Cenazeye katılan kadim dostum Mustafa Malkoç ve arkadaşının tanıklığı ile!) Nedense gazeteler üzerinde durmadı, bu çağrının. Gençlerin bu çağrısı, ülkemizin şu günlerde yaşadığı ağır sıkıntılı hava içinde beni aldı götürdü. Müslüm Baba'nın anlam dünyamızda yerini düşünmeye çalıştım. Kulağıma uzaklardan sesler geldi: "Türkiye uyuma, Müslüm Baba geçiyor!" Türkiye uyuyor, Müslüm Baba da uyuyan bu Türkiye'den geçip gidiyor muydu?
Varoşlardan, entelektüellere, sosyeteye uzanan çok geniş bir toplum kesimini kucaklayabilen müzikleriyle ülkenin duygu dünyasına seslendi. Yalnız bu gücüyle değil, sanatının arkasında duran, saf, içten, acılı, alçakgönüllü dürüst kişiliğiyle bir Türkiye koydu önümüze. Ülkeyi, farklı dünyalar yaşayan her bölgeden insanıyla kucaklayabilirken, bizi birarada tutan değerlerimizi hatırlattı bize. Onun için haykırmalı bir kez daha: "Türkiye uyuma, Müslüm Baba geçiyor!" Müslüm Baba'yla birbirine geçen, birbirine bağlanan insanlarımız var. Ezik, yılgın, yaşadığı kente yabancılaşmış, mutsuz, umutsuz, yoksul insanlarımızın sesini toplumun diğer kesimlerine duyuran Müslüm Baba, o kesimlerin diliyle de müziğini konuşturmasını bilen biriydi. Birçok usta sanatçıyla yaptığı düetlerle bunu gösterdi. İbrahim Tatlıses'le, Sezen Aksu'yla, Rock Grubu Duman'la, Enbe Orkestrası'yla birlikte şarkılar söyleyerek bu geniş, bu engin yürekliliği ortaya koydu.
Müslüm Baba'da görünen Türkiye nasıl bir Türkiye'dir?
"Anlatamadım" şarkısında şöyle diyor:
Sevenler terk etti, bu gönül yasta 
Bedenim çok mutsuz, her zaman hasta 
Çektiğim çileyi en yakın dosta 
Anlatmak istedim anlatamadım
Güvensiz, yasta ve hasta, terkedilmiş, kendini en yakın dostuna bile anlatamayan umarsız bir insan var karşımızda. Ülkemizin bu insanını söylüyor, umarsız isyanıyla bu insanın: Türkiye uyuma, Müslüm Baba söylüyor!
Her gün isyanım var benim kadere 
Ne güldürdü ne öldürdü bir kere 
Cehennem dertleri var cennetimde 
Ben yaşarken ruhum öldü içimde 
İsyan, aranan cennete yaklaştırsa da cehenneme çevirir bulunduğu sanılan cenneti.
Müslüm Baba bir Anadolu bilgesidir, acıların, çilelerin içinde çekilen kahırlarla güzelleşmiş bir ruhun taşıyıcısı olarak. "Vesaire" düşündürücüdür sözleriyle:
Cahildim yolumdan şaşırttın beni 
Aşkınla dağlardan aşırttın beni 
Sevdim sevdim sevdim de kul ettin beni 
Vesaire vesaire hep aşka dair 
Mutluluğun içinde derdim vesaire
Çıktım arşa seyran eyledim geldim aşka 
Döndüm baktım âleme âlem bir başka 
Herkesin bir derdi var hep başka başka
Vesaire vesaire hep aşka dair 
Mutluluğun içinde kaldım misafir 
Dertlerinin içinde erimiş, edilgin biri değildir burada konuşan: Aşktan öğrenen, dağlar aşan biridir. Cahil değildir artık. Aşkın özünü kavradığı için ıvır zıvır ayrıntılarına kaptırmamaktadır kendini. Müslüm Baba hayatımızdaki vesaireyi yakalamıştır. Derdi dönüşmüş vesaire olmuştur. Aşkın özünü görebilen kalp gözü ile arşa yükselip aşkı seyretmiş, mutluluğun içinde misafir kalmaya karar vermiştir. Misafir hem konuk hem seferde olan demektir. Müslüm Baba bu dünyadaki mutluluk seferini tamamlayıp, arşın ötesindeki seferine doğru yola çıkmıştır. Müslüm Baba sanılabileceği gibi insanı yabancılaştıran, acıya boğan yaşamın insanını anlatmıyor yalnızca; bir umudun, mutluluğun misafiridir o. Ülkemiz vesaireye takmış, sıkıntılar yaşıyor. Biraz yükseğe, arşa doğru yönelip, bütünü görebilirsek biz de Müslüm Baba gibi mutluluğun misafiri olabiliriz ülkece.