Geçtiğimiz hafta Bavyera'nın kalbinde toplanan 62. Münih Güvenlik Konferansı (MSC 2026), diplomasi tarihine bir onarım çabası olarak değil, bir tasfiye ilanı olarak geçti.
'Yıllardır süregelen uluslararası düzeni nasıl reforme ederiz?' sorusu bu yıl yerini çok daha endişe verici kabule bıraktı: Mevcut düzen yıkılıyor; asıl mesele bu yıkımı ne kadar az hasarla yönetebileceğimiz.
Elbette kaleme aldığım yıkım yönetimi benim ortaya attığım bir fikir değil. Böyle olsaydı yazarın kendi görüşü diyerek geçebilirdiniz ama gelin görün ki Münih Güvenlik Konferansı'nın bu yılki resmi raporunda kullanılan "Under Destruction" (Yıkım Altında) başlığı küresel elitlerin resmi olarak kullandığı ana tema.
1945 sonrası kurulan, kurallara dayalı liberal dünya düzeni artık yamalı bir bohça bile değil. Bugün mevcut düzen temellerinden sarsılan ve çöküşü kaçınılmaz bir bina gibi tasvir ediliyor. Konferansın koridorlarında hâkim olan hava şu: Reform treni çoktan kaçtı, şimdi kontrollü yıkım zamanı.
Bugüne kadar düzen değişimleri oldukça kanlı olduğu için, 'yıkmak' temalı bir güvenlik konferansı hepimizin tüylerini diken diken etmeli.

Statüko neden onarılamıyor?

Yıllarca G7 ülkeleri ve Transatlantik ittifakı, dünyadaki çatlakları diplomasi, ekonomik yaptırımlar veya bölgesel ittifaklarla yamamaya çalıştı. Ancak 2026 Münih Zirvesi gösterdi ki Washington'ın buldozer siyaseti, Avrupa'nın içine düştüğü boşluk ve başta Güneydoğu Asya'nın Batı merkezli düzene topyekûn itirazı, eski sistemin işleme ritmini allak bullak etti.
Artık sistemdeki dişliler birbirini döndürmüyor, aksine birbirini öğütüyor.

Başarılı bir yıkım mümkün mü?

Konferansın en çok tartışılan tezi, yıkımın bir son değil bir süreç olduğu yönündeydi. Eğer bu yıkım süreci; nükleer bir tırmanışa, topyekûn bir ticaret savaşına veya kontrolsüz göç dalgalarına dönüşmeden yönetilebilirse, insanlık "yeni düzene" daha az maliyetle geçebilecek.
Daha az maliyetle dediğimde bir maliyetin mutlaka ödeneceğinin altını kalın kalın çiziyorum. Dünya tarihi yazılmaya başladığı andan bu yana, bu türden düzen geçişlerinin maliyeti çok ama çok kanlı oldu.
Geldiğimiz noktada ülkelerin savaş makinelerinin ölümcüllüğünün hangi noktaya vardığını düşündüğümüzde, ortaya çıkacak tabloyu tahayyül etmeyi size değerli okurlara bırakıyorum.

Türkiye ve bölgede yaşananlar

Türkiye'nin bu yıkım öncesi ortaya çıkacak kaosta kendi coğrafyasını korumak adına Kafkasya'dan Suriye ve Irak'a, Mavi Vatan kavramı ile Libya'dan Somali'ye varana kadar ağır bir hazırlık sürecinden geçtiği bir hakikat.
Türkiye, önümüzdeki kritik beş yılı her alanda bu yıkım sürecine hazırlanmak için kullanmaya devam edecek ve bu süre iyi kullanılmadığı takdirde sanırım birkaç yüzyıl daha kaybedilecektir.

Yeni bir dünyanın eşiğinde

Münih 2026, gelmekte olan fırtınaya karşı sığınak hazırlama telaşıdır.
Dünya artık daha iyi bir yer olma hayalini bir kenara bırakmış, daha az kötü bir geçiş için masaya oturmuştur.
Eğer yıkım başarıyla yönetilirse tarih bunu müstesna bir geçiş dönemi olarak kaleme alacak, şayet yönetilemezse, Münih'te konuşulan kontrollü yıkım yerini küresel bir enkaz kaldırma çalışmasına bırakacaktır.