Diyarbakır Baro Başkanı Tahir Elçi’nin katledilmesi bir gerçeği iyice gün yüzüne çıkardı. Terör örgütü şiddetin şehirlerde yaygınlaştırılması stratejisine odaklanmıştır ve bunu onaylamayan hiç kimseye hayat hakkı tanımayacaktır. Cinayet sonrası konuyu aydınlatmak için olay yerinde inceleme yapmaya çalışan görevlilere, müdahale edilmesi, delillerin karatılmaya çalışılması, neyin işaretidir?

“Meseleyle yüzleşmek, dolambaçlı ifadelerin arkasına sığınanların ikili dilini deşifre edip, gerçeği açıkça konuşmadan bir yere varılamayacağını anlamak lazımdır. Terör örgütü çözüm sürecini reddettikten, bunca kan akıttıktan sonra barışa dönmek istememektedir.”
Çözüm süreci diye adlandırılan politika, o zamanki konjonktürde, terörü sonlandırma ve örgütü belli bir strateji içinde önce silahsızlandırıp, tasfiye etmeye yönelik bir politikaydı. O konjonktürde Türkiye, Kuzey Irak Kürt Yönetimi ile kapsamlı işbirliği gerçekleştirmiş, Suriye’de rejim Şam’da dahi dar bir alana sıkışmış durumdadır ve gün saymaktadır. Bu durumda örgüt yolun sonuna geldiğini düşünerek çözüm sürecine razı olmak zorunda kalmıştır.

Barışa düşman olmak

Sonradan tablo değişip, BAAS’la işbirliği halinde PYD güçlenip Suriye içinde bazı bölgeler kendisine bırakılınca ve özellikle İran’ın desteği alınarak Esed kısmen toparlanmaya başlayınca, örgütün çözüm sürecini farklı bir şekilde kullanmaya karar vermiştir. Silahlanmak, kırsaldan şehirlere doğru açılmak, özellikle belediyeler üzerinden kamu kaynaklarını kullanarak, halk üzerinde baskı kurup, denetimi ele geçirerek paralel bir yapılanmaya gitmek.
Olayın ikinci aşamasını, devleti ikame etme girişimi ve şehir yönetimlerini ‘fiili durum yaratarak’ ele geçirmek oluşturmaktadır. Devletin yapacağı müdahaleye karşı silahlı unsurları sahneye çıkarmak halkı zorla bu çatışmanın içine katmak.
Son aşamada, kendilerine destek vermeyen, siyasi olarak kendilerine katılmayan hatta karşı siyasi tavır alan veya alabilecek olanları o şehir ve kasabalardan kitlesel göçe zorlamak, sürüp çıkarmak. Bugün bu olaylar Diyarbakır’dan Cizre’ye, Nusaybin’e kadar bazı şehir ve kasabaların mahallelerinde, sokaklarında yaşanmaktadır ve gelen ölüm haberleri örgütün bu stratejisinin neticesidir.

Halkın özgürlüğüne düşman olmak

Şimdi söylenen sözleri, ortaya atılan önerileri bu bağlamda değerlendirmek gerekir. Ne denilmektedir? “Yeniden masaya oturulsun, müzakere edilsin, vb. Bütün bunların anlamı şudur; artık çözüm sürecine dönemeyiz; şimdi yeni bir durum oluşmuştur. Yani şehirlerde kazılan çukurlara, kurulan barikatlara müdahale edilmesin, buralardan sürülen insanlara, ailelere, örgütün kendine göre yaptığı nüfus temizliğine rıza gösterilsin, devlet buralarda yaşayan yurttaşlarının haklarından vazgeçsin, onların üzerinde her türlü düzenleme yapma hakkını örgüte devretsin, böylece özerklik fiilen gerçekleşmiş olsun.” İşte ‘masaya oturalım, müzakere edelim, buna üçüncü bir göz yol göstersin’ diyenlerin yol haritası budur.
Örgüt çevrelerinin, onun siyasi uzantılarının kamuoyunda açıkça dile getirdikleri bu görüşlerin anlamı açıktır: Türkiye’nin bir bölgesinde, yurttaşlarının bir kısmının üstünde egemenlik hakkı istenmektedir. Demokratik bir devletin, kendi yurttaşları üzerinde, egemenlik kurmak isteyen silahlı bir grupla, terör yapılarıyla masaya oturması müzakere etmesi, sizin ‘yurttaşlık hukukunuzu koruyamıyorum kısmen veya tamamen başkasına devretmek istiyorum’ demesi, kendi meşruiyetini kaybetmesi anlamına gelecektir ve bu nedenle mümkün değildir.
Örgüt ‘Suriye konjonktürü değişir, mevcut konumumuzu kaybederiz’ endişesiyle şiddeti sürdürmek istemektedir. Bu duruma politik destek verenlerin, o çocuk yaşta eline silah verilip ölüme gönderilenlere, örgüte karşı olduğu düşünülen yerlerinden, evlerinden sürülüp zorla göç ettirilen yoksul çaresiz Kürtlere karşı bir sorumlulukları yok mudur?