Asla unutulmaması gereken husus Türkiye’nin saldırı altında olduğudur; bu saldırılar herhangi bir terör örgütünün kendi aklıyla ‘biraz terör yapalım, Türklerden şu tavizleri alalım’ veya ‘terör yoluyla şu hedeflere ulaşabiliriz’ gibi bir fikre dayanmamaktadır. Dayandığı stratejik akıl, bu coğrafyayı bütünüyle yeniden düzenlemeyi öngören bir akıldır ve FETÖ yapılanması, PKK, DAEŞ vs. de bu merkezin operasyonel birer aracıdır. Dahası bu alçakça saldırıları yöneten merkez, bölge haritasının yeniden ‘etnik/mezhepsel’ eksenlerde çizilmesinin önünde engel olarak gördükleri için Türkiye’yi hedef haline getirmişlerdir.

Darbe girişiminin arkasından FETÖ yapılanmasından gelen 14 Ağustos tehdidinin ne manaya geldiğini anlamak için, meselenin büyücülere, falcılarla ya da üç harflilerle açıklanmasını gerektirecek bir tarafı olmadığı ortadadır. Konuyu ciddiyetle analiz edenlerin, bu örgütün hangi üst bağlantıları bulunduğunu, hangi yapının bölgesel uzantılarından, unsurlarından biri olduğunu bilenlerin yaptığı değerlendirmelerin ortaya koyduğu gerçek yapının diğer unsurlarının devreye sokulmasına işaret etmekteydi.

Batı neden Türkiye’nin karşısında?

Meseleyi doğru bir şekilde analiz etmek için şu hususlar etrafında tartışarak işe başlamak önemli ipuçlarına ulaşmayı mümkün kılabilir. Bir; Türkiye Suriye’de Batı tarafından devreye sokulan politikalarla çelişkiye girdikten sonra hangi sorunlarla karşılaşmıştır? İki, Batı’nın Irak, Suriye, Türkiye ve kaçınılmaz olarak arkasından İran için bir kısmını şimdiden uygulamaya koyduğu politikalar hangi esaslara dayanmaktadır? Üç, FETÖ darbe girişimi başarısızlığa uğratıldıktan sonra kullanacakları diğer araçlar nelerdir? Dört, Türkiye her sorunu Batı ile çözmek veya onların kararına bağlı kalmak zorunda mıdır?

Batı’nın stratejik bakışı, bölgenin hızla kendi kontrollerinden çıkma eğilimine girdiği varsayımına dayanmaktadır. Bahar devrimlerinin, bölgede demokratik süreçlerin bağımsızlıkçı, milli çıkarlara dayanan milliyetçi taleplerin yükseldiği bir dönemi başlatması tarihsel olarak bir devrin kapanması olarak değerlendirilmektedir. “Ortadoğu ülkelerinde ortaya çıkan bu eğilimler ‘bağımlı ulus-devletler’ döneminin kapandığını ‘demokratik milli bağımsızlıkçı’ bir siyasetin döneminin yükselmesi anlamına gelmektedir ki böyle bir ortamda Batı’nın Ortadoğu üzerinde kurduğu hegemonyanın devam etmesi imkânsız hale gelecektir.”

Batı ‘ulus-devlet’ yerine karşısında milli bir varlık gösteremeyecek, kapalı otoriter ‘etnik-mezhepsel siyasi yapılanmaları’ çok parçalı kontrol edilebilir zayıf halkaları tercih etmeyi rasyonel bulmaktadır. Batı ve Türkiye arasındaki ilişkiler ne kadar eski, hangi stratejik ortaklıklara dayalı olursa olsun, Türklerin bölgede birincisi demokrasiyi ikincisi parçalı yapıları değil ülkesel bütünlüğü, üçüncüsü bölgesel dayanışma ve entegrasyonu temsil eden bir politikada durması temel çatışma noktasıdır.

Ortak gelecek

Arka arkaya her gün bir şehirde meydana gelen terör saldırıları, 15 Temmuz darbe girişiminin devamı niteliğindedir. FETÖ yapılanmasının darbe girişimi başarısızlığa uğratılmış olmasına rağmen devlet içinde yarattığı tahribat, ihanetin desteğini alan saldırganların hareketini kolaylaştırmış olsa da bugün bütün terör saldırılarının adresinin aynı merkeze uzandığı konusunda bir kanaat birliği oluşmaktadır.

“Bugün bölgede parçalı yapılar kurma stratejisi karşısında ülkesel/teritoryal birlik stratejisini savunan ülkeler arasında ciddi bir ayrışma ve karşıtlık ortaya çıkmış bulunmaktadır.” Meseleyi sade bir şekilde ifade etmek gerekirse, Irak’ın, Suriye’nin, İran’ın, Türkiye’nin bütünlüğünü savunanlarla; bu ülkeler de dâhil bütün coğrafyayı yeniden ‘parçalı yapılar kurarak’ bağımlı hale getirmek isteyenlerin stratejik çelişkilerinin büyüdüğü çatışmaya dönüştüğü bir süreç yaşanıyor. Türkiye bu konuda Batı’dan farklı bir yerde durmaktadır.