Rusya ve ABD, Esed’in kimyasalları üzerine üç tarafı da memnun edecek şekilde anlaştı. Rusya, kontrolünden çıkan ve okların çevrildiği müttefikine hayat öpücüğü vererek hem patronluğunu güçlendirdi hem de okların yönünü Esed’den uzaklaştırdı. Bu arada Sovyetler Birliği zamanında Varşova Paktı üyelerini kitle imha silahlarından uzak tutmaya çalıştığı gibi, şimdi de Suriye’nin kontrolden çıkabilecek kimyasal silahlarından arınmasının kapısını araladı. 
ABD, iki buçuk senedir Suriye’de sürdürdüğü aldırmazlığını, Obama dönemini karakterize eden kararsızlık ile birleştirip en azından 2014’ün ilk yarısına kadar kendisini Suriye’den uzak tutma imkanı elde etti. 2010’daki Tahran Anlaşması’nı yokuşa süren ABD, Suriye’de kendisini akıntıya bıraktı. Tabii bu arada “kırmızı başlıklı çizgi” olarak kabul ettiği kimyasal silahların kağıt üzerinde hepsinin -Esed faktörü sebebiyle bir kısmının- teslimini öngören anlaşmayı da olumlu karşıladı. Böylece “papatya falı” kıvamında sürdürdüğü askeri müdahale tartışmalarını da Kongre’de karşılaşacağı kuvvetle muhtemel yenilgiyi de rafa kaldırmış oldu. 
Esed ise “ölümü gösterip sıtmaya razı etmek” suretiyle tüm dikkatleri kimyasal silahlara yoğunlaştırıp Scud, hava bombardımanı ve bilumum füze ve roketlerle gerçekleştirdiği toplu ama konvansiyonel saldırılar için icazet almış oldu. “Esed neden kimyasal kullansın ki?” sorusuna da cevap bulmuş olduk. Türk F-4’ünü düşürdüğünde nasıl Türkiye’nin tahammül sınırını test ettiyse, kimyasal silah kullanımıyla uluslararası toplumun özellikle de ABD’nin tahammül sınırını test etmiş oldu. Ulaştığı sonuç ise “kimyasal silah kullanmadığın müddetçe kafana göre takılabilirsin”. Tabii bu arada kimyasal silahlarından bazılarını da kurban etmiş oldu ki Esed rejimi bugüne iktidarda kalmasını kimyasal silahlara değil uçaklarına, füzelerine ve diğer ağır silahlarına borçluydu. Bu sebepten kaz gelecek yerden tavuğu esirgemedi. 

Suriye halkı kimin umurunda? 

Obama’nın ABD’si Suriye’den kendilerine direkt bir tehdit görmediklerinden Suriye’yi hiçbir zaman umursamadı. En büyük endişesi krizin bölgesel müttefiki Ürdün ve İsrail’e muhtemel etkisiydi. Ürdün-Suriye sınırında ve Dera çevresinde ismi koyulmayan bir tampon bölgesi kuruldu. Buradaki savunma gücüyle birlikte ABD varlığı da artırıldı. İsrailli askeri çevrelerin de dile getirdiği gibi İsrail, Suriye’den konvansiyonel bir tehdit zaten beklemiyordu. Kimyasal silahlar bir kırmızı çizgiydi ve İsrail zaten geçtiğimiz sene içerisinde bu yüzden Suriye’yi iki kez vurdu. Bu anlamda endişe kaynağı kimyasal silahların tasfiye edilmesi anlaşması, hem Ürdün’e hem de İsrail’e gerekli güvenceyi de sağlamış oldu.  
Suriye halkı ve Suriye’de akan kanın durmasını isteyen aktörler dışında herkes için direkt faydalar sağlayan bu anlaşma, Esed’e 21 Ağustos’ta gerçekleştirdiği kimyasal saldırının öncesine siyaseten daha güçlü olarak dönmesini sağlamakla beraber Suriye muhalefetine de mücadelerinde Esed’in tüm ağır silahlarına karşı yalnız oldukları gerçeğini bir kez daha gösterdi. Anlaşma Esed rejiminin iktidar süresine de alt limit koymuş oldu: 2014’ün ortası. Uluslararası toplum böylece Esed’i tavizle, muhalefeti ise zayıflatarak Cenevre’ye götürmeye çalışma alışkanlığından yine vazgeçmemiş oldu. 
Anlaşmada elbette ki Rus rolü etkili oldu. Fakat, bundan Rus diplomasisi için bir “başarı hikayesi” çıkarmak abartı olur, çünkü karşısında Rusya’ya “bana bir çıkış yolu bul” diye neredeyse yalvaran bir ABD vardı. Obama, Pravda’da bir yazı yazıp, Putin’e teşekkür etmeli...