Türkiye’nin tökezlediği her meselede olduğu gibi, Suriye meselesinde de hangi kritik eşiğe varsak “ben demiştimciler” neşvünema buluyor. Daha önce söylediklerini iddia ettikleri Wikipedia’dan aparma yakınmalar, başını iki elinin arasına almış nenenin ağıtı tadında. 
Acıklı olanı ise şimdi söylediklerinin çok orjinal olduğuna iman etmeleri ve bunun dış politika yapıcıları dahil kimse tarafından bilinmediğini düşünmeleri. Ben demiştim, Suriye’de çok insan ölecek; ben demiştim, Suriye’nin sosyo-politik haritası farklı; ben demiştim, Suriye’nin arkasında Rusya ve İran var; ben demiştim, Suriye’de çatışma sürer... 
Suriye’de başından beri ya Baas ya da İran’dan mülhem bir çizgide sürdürdükleri söylemle Türkiye kamuoyunun Suriye meselesi algısını iğdiş eden, atanamayan din sosyologları, akademisyenler, “gasteciler” ve “dünyanın bütün atanamayanları, birleşin” çağrısına kulak verenler, hep bir ağızdan “demedim mi, demedim mi?” ezgisini mırıldanıyor. 
Kusura bakmasınlar ama ben demiştim demeden ve Wikipedia’ya başvurmadan önce açıp bir baksınlar ne yazmış Suriye’ye onlar gibi bakmayan başkaları Suriye krizinin başından beri. Mesela ben ne yazmışım bir bakalım: 

KİM DEMİŞ? 

Tarih, 23 Nisan 2011. Türkiye’de Şebbiha’nın bir meyve suyu markası sanıldığı bir zamanda Suriye rejiminin Nusayriler, diğer dini azınlıklar, sekülerler ve Sünni burjuvazi nezdinde itibarını koruduğunu uzunca anlattıktan sonra şöyle demişim: “Suriye’nin kendine has bir takım özellikleri, bu ülkedeki değişimin kaçınılmaz olduğunu; aynı zamanda da diğer bölge ülkelerinden farklı bir yol haritası izleme potansiyeline sahip olduğunu ortaya koymakta.” 
Tarih, 4 Temmuz 2011. Suriye rejiminin dayanaklarını ve muhalefetin hali pürmelalini anlattıktan sonra da söyle demişim: “Hem rejim hem de muhalefet şimdiye kadarki performansıyla Suriye’de yaşananların Bahreyn (şiddet kullanımıyla muhalefete boyun eğdirme) ve Libya’nın (dış müdahale ve iç çatışma ihtimali) akibetiyle benzerlikler gösterdiğini, fakat şu aşamada Mısır ve Tunus örneklerinden (hızlı rejim değişikliği) ise uzak olduğunu ortaya koymakta.” 
Tarih, 16 Ekim 2011. Suriye devriminin evriminden ve İran ve bölgesel uzantılarının Suriye rejimine verdiği destekten bahsettiğim yazıyı şöyle bitiriyorum: “Suriye devrimi Arap Baharı’nda kendine özgü bir süreci temsil etmektedir. Kısa vadeli çözümlerin mümkün olmadığı bu sürecin galibi ayağı yere basan orta-uzun vadeli stratejiler üretebilen taraf olacaktır.” 
Tarih, 1 Aralık 2011. “Ne oldu da kardeş Esed düşman Esed oldu?” sorularının sorulmaya başlandığı bir ortamda Mart 2011 öncesi ve Mart 2011 sonrası Suriye’si arasındaki en büyük farkın, Esed rejiminin şiddet kullanımı sebebiyle hayatını kaybeden 4000’i aşkın Suriyeli sivilin olduğunu tarihe not düşmüşüm. Aralık 2011... Ve Baas rejiminin katlettiği 4000 Suriyeli’ye karşı Türkiye’ye yapılan “sen karışma” çağrıları. 
Tarih, 4 Şubat 2012. Esed’in son kullanma tarihini tahlil ettiğim yazıya ise: “Orta vadeli çözümlerin makul olduğu Suriye’de, ordu ve mezhepsel siyaset Esed rejimine yolun sonuna kadar arka çıkabilecek” diyerek başlayıp şöyle bitirmişim: “Maalesef Esed rejimi istemedikten sonra bundan sonraki değişimin kansız olacağını öngörmek oldukça zor.” 
***
Örnekler uzayıp gider... Eminim yukardakiler gibi uyarıları, ben demiştimcilerden önce yazan ve Suriye’yi atanamama psikolojisi ile veya İran-Baas çizgisinde okumayan bir çok kişi bulursunuz. 
Ben demiştimcilerin yazdıklarının içeriğine girmiyorum bile. Fakat, kendilerine hakettiklerinden fazla değer biçen ben demiştimcilere ilerde “ben demiştim” derim: Narsizminiz ve tutarsızlığınız kitaplarda örnek vaka olarak kullanılacak. Türk dış politikasını hem burnunun ucunu göremeyecek seviyede hem de Suriye’de tarihin akışını değiştirecek kapasitede görüyorsunuz. Artık bir karar verin!