Esed rejimi oldukça asimetrik bir savaş yürütegeldi. 2011 yılından beri orantısız ve sivil ayırt etmeden hedef aldığı silahlı muhalefetin bile büyük çoğunluğu 2011 öncesi sivillerden oluşmaktaydı. Onlarca irili ufaklı yapıya sahip, merkezi komuta kademesi olmayan, yardım aldığı ülkelerin çeşitliliği gereği birbiriyle çatışan gündemlere sahip bir silahlı muhalif kümesi var olageldi. Bununla birlikte pamuk ipliğine bağlı bir şekilde savaşmaya devam edecekleri fakat oyunun gidişatını şekillendiremeyecekleri bir yolla silahlandırıldılar.

Suriye dahil çatışma bölgelerinde genelde hafif silah sıkıntısı yoktur. Özellikle şehir çatışmalarının devam etmesi için gereken hafif silahların bir pazarı var ve bunlara erişimde silahlı gruplar büyük sorun yaşamazlar. Fakat oyunun kurallarını değiştirecek mahiyetteki silahlara erişim yoktur. Suriyeli silahlı muhalefet de TOW’lar dışında bu kritik silahlardan mahrum kaldı. Bazı aktörler güvenmediğinden dolayı ağır silahları muhalefete vermediği gibi bu silahların muhalefete geçmesini de engelledi. Bazıları da açık bir şekilde muhalefetin kazanmasını istemediğinden dolayı muhalefeti bu silahlardan mahrum bıraktı. Sorunun sadece güven olmadığını ABD’nin PKK’ya verdiği ağır silahlarda gördük. Ya da son kullanıcı lisanslarını hiçe sayarcasına Fransa’nın darbeci Hafter’e gönderdiği sofistike silahlarda gayrimeşruluğun nasıl savunulabileceğini gözlemledik.

Rejim ise ilk andan beri İran’ın, Rusya’nın ve Hizbullah’ın doğrudan, kesintisiz ve sınır tanımayan desteğine mazhar oldu. Birçok yerde rejim yerine İran destekli milisler savaştı, rejimin hava kuvvetleri yerine Rus hava kuvvetleri operasyonları yürüttü, Moskova-Tahran’dan akan paralar rejimin savaş makinelerini yağladı. Rejimle birlikte DEAŞ ve PKK ile de çatıştılar. İki terör örgütü bazen rejimle koordineli bir şekilde muhaliflere saldırdı, suikastlar düzenledi. Rusya’yı dengeleyecek ABD inzivaya çekildi, PKK’yı desteklemeyi seçti. Bütün bunlara rağmen Suriye’de sofistike silahlardan mahrum, deneyimsiz ve parçacıklı yapılı muhalifler rejimle kafa kafaya bir mücadele yürüttü. Hatta Eylül 2015’e kadar bazı sahalarda avantajlıydı.

Rejim ve destekçileri kendilerine açılan bu geniş alanı ve verilen açık çeki kendi güçleri olarak okuduklarından dolayı hâlâ askeri çözümde ısrar ediyor. Söz konusu İdlib olduğunda, oluşturacağı komplikasyonlar gereği kendilerine eskisi gibi bir alanın açılmayacağını ve güç illüzyonlarının kırılganlıklarının asıl kaynağı olduğunu anladıklarında müzakere konusunda ciddileşecekler. O zamana kadar maalesef saldırganlıklar devam edecek.