Şimdiye kadar Türkiye’nin Doğu Akdeniz’i başkaları istiyor diye kendi haline bırakmayacağı anlaşılmıştır herhalde. Zira Türkiye istikrarlı bir şekilde hem bunu dile getiriyor; hem de Doğu Akdeniz’deki çıkarlarını korumak için neleri göze alabileceğinden kesitler sunuyor. Kaldı ki bahsettiğimiz kesitler Türkiye’nin uluslararası hukuktan doğan hakları çerçevesinde sunuluyor. Türkiye garantör ülke olarak Kuzey Kıbrıs’ın haklarının ihlal edilmesine ve Rum Kesimi’nin AB’nin verdiği açık çekle kafasına göre hareket etmesine müsaade etmeyecek. Aynı zamanda mikroskobik adaların, emsal kararların aksine kara devleti olan Türkiye’nin deniz yetki alanlarını yutmasına da doğal olarak izin vermeyecek. İç siyasetin yönlendirdiği Yunan maksimalizminin ayağının yere basması için Türkiye’nin daha hangi kesitleri sunması lazım?

Doğu Akdeniz’de ortak çıkar enerji kaynaklarının Avrupa’ya ulaştırılması. Türkiye bu konuda bölgesel lider. Daha da önemlisi hayata geçirilmeye çalışılacak her projenin de kilit aktörü. Türkiye’ye siyasi baskı kurma amacı dışında hiçbir rasyonalitesi olmayan EastMed gibi projeler, Türkiye’yi dışlayabileceğini düşünen aktörlerin ve Rum Kesimi’nin ayağı yere basmayan bölgesel politikalarının çaresiz bir dışavurumu. Kapalı kapılar ardında hatta alenen bu konudaki tek yolun Türkiye’yle işbirliği olduğunu matematik bilen herkes söylüyor. Buna rağmen başvurulan siyasi baskı araçları ve ‘hayali ihracatçıları’ hatırlatan proje ilan seremonileri herkese gereksiz yere zaman kaybettiriyor.

Türkiye’nin her zaman dillendirdiği gibi, bu havzayı bir ortak refah havzasına çevirmek mümkün. Bunun için Kıbrıs’ta adil çözüm ve adil paylaşım şart. Meseleye ideolojik ve miyopik iç siyasi mülahazalarla bakmakla ne İsrail ne Yunanistan ne de Mısır kazanacak. Kazanmak isteyen hakkaniyete teslim olup Türkiye’nin kapısını çalmak zorunda kalacak.