Ertuğrul Özkök çarşamba günü köşesinde yine gezip-içtiklerini yazmış. Derin (!) çıkarımları ve sosyolojik analizleri gülmek ile ağlamak arasında bırakıyor insanı. Ama biz ne gülelim ne de ağlayalım; biraz ironi yapalım:

Cami avlusundan canlı yayın
Ertuğrul Özkök'ün sosyolojik gözlem için geleceği camide güne sabah namazıyla başladım. Özkök, ikindi namazı sonrası gelecekti camiye, önümde nereden baksan 8-9 saat vardı.
Müezzini buldum ve bana Paul Wolfowitz'in yırtık çorapla bastığı yeri gösterin dedim. Gösterdiler, o yerden uzakta sabah namazını kıldım.
Camiden çıkıp karşıdaki simitçiye gittim. Mönü zengindi. Simit, üçgen peynir ve Earl Grey çay.

***
İkindi vakti yaklaşırken Özkök'ün camiye varmak üzere olduğunu duydum. Kimsede bir heyecan ve telaş yoktu. Çünkü Özkök'ü umursayan kimse yoktu. Bekleyeni yoktu, "geliyor" diye cep telefonunu hazırlayan yoktu. Camide çok başörtülü kadın vardı ama bu durumun Özkök'le hiçbir alakası yoktu.

***
İkindi ezanı okunmadan evvel bir hareketlenme oldu. Müminler camiye akın etti. Şadırvanın başında abdest sırası oluştu. Şöyle parmak uçlarımda yükselip bir etrafıma bakındım Özkök gelmiş mi diye. Ondan sonraki gelişmeler şöyle oldu:
Özkök rast makamında

Ezan eşliğinde avluya giriyor
Özkök camiye girerken cami hoparlörlerinden rast makamında ezan sesi yükselmeye başladı. İkindi ezanı normalde hicaz makamında okunduğu için insan rast makamını duyunca şaşırıyor. Rast makamı Farabi'ye göre neşe ve huzur kaynağıdır. Buna ulvi çağrıyı da eklediğimizde insanın içini ilahi bir huzur kaplıyor. Özellikle rast ezandaki "Hayyalessalah" kısmını çok sevdiğimden aklım o kısma takıldı ve Özkök'ü unuttum.

"411 el kaosa kalktı" diyen adam konuşuyor
Özkök avluya girdiği an cemaatin telaşı doruğa çıkıyor. Çünkü ezan bitmiş ve herkes namaza durmuştu. Şadırvandakileri cemaate yetişmek için tatlı bir telaş sarmıştı. Herkes elindeki akıllı telefonları "uçak moduna" alıyordu. Çünkü Hakk ile irtibata girince, halk ile irtibatlarını kesmek istiyorlardı.
Camiye turistik ziyaret için gelenler de avlunun kenarında akıllı telefonlarıyla resim çekiyorlardı. Bakıyorum Iphone, Ipad ve küçümsenemeyecek sayıda Samsung kullanılıyor. Anlıyorum ki "bunlar zaten en çok satan markalar olduğundan" bunlar üzerindenderin sosyolojik analizler yapmamalıyım.
Özkök telefonu yanındaki turiste verip, "dua ediyormuşum gibi çek panpa" diyor. Ve Budist tapınağındaki gibi iki elini çenesinin altında birleştirip "Baruh haşem adonay..." deyip istavroz çıkararak fotoğraf çekimlerini tamamlıyor. Üzerinde ertesi gün gazeteye koyacağı resmi yakalamanın verdiği rahatlık....
O sırada imam cemaate "İstevu" diyor... Özkök bunu "İstanbul" anlıyor ve "imam neden namaza başlamadan önce İstanbul der" şeklinde derin düşüncelere gark oluyor. Bir an buna tarihi bir dayanak bulabilir miyim diye Muhteşem Yüzyıl'ı düşünüyor ama o da nedeni bulmak için kâfi gelmiyor.

İmam ve müezzin, hangisinin reytingi yüksek
Camideki reyting şu şekilde: "İnsanlar ezandaki ve birinci saftaki ecri bilmiş olsalardı, yer bulamazlardı da aralarında kura çekerlerdi." Yani ön safta yer almak çok faziletli, reytingi yüksek...
Namaz başlıyor. Özkök ortadan kayboluyor. Aklı Ritz'te içtiği bir kadeh Riesling'de. Etrafa bakıyor, abdest sonrasında avucuyla bir yudum su içenler dışında bir şey içen kimse yok. Mehmet Amca, namaza alıştırmaya çalıştığı torunuyla birlikte ikinci safta namazını kılıyor. Gözler cami cemaatinden günde 5 vakit cemaate koşan Ahmet Amca'yı arıyor. Ahmet Amca hasta herhalde. Büyük ihtimalle bugün namazı evinde kılmayı tercih etmiştir.

Özkök'le aramızda şöyle bir konuşma geçiyor:
Sayın Özkök, yine içinde yaşadığın topluma Fransızsınız. "Türkiye'deki tüm normalleşmelere rağmen hâlâ Fransız kalabildiysem şanslıyım demektir."
Bu hafta yine köşenizde derin (!) sosyolojik çıkarımlar yapmışsınız. "Ben hep yapıyorum ama artık beni kimse umursamıyor, nerede o 411 elli günler…"