O günlerin Hürriyet Gazetesi’ni arşivlerden bir tarayın.
Kan donduran manşetler, köşe yazıları, iftiralar ve dahası...
İstisnasız her gün.
Başörtüsü düşmanlığı zirvede.
Ertuğrul Özkök bayraktarlığını yapıyor!
En kesif eleştirilerini, her biri kurşun gibi kelimeler ve dahi uydurduğu kavramlarla tedavüle sokuyor.
Sadece Hürriyet de değil!
Neredeyse tüm medya!
En ağır hakaret ve en çirkin yaftalamalar, laiklik müdafaası kılıfıyla dindarlar üzerine boca ediliyor.
Haysiyet cellatları, başörtüsü mücadelesi veren yüz binlerce genç kıza en ağır küfürleri edecek kadar iğrençleşiyor.
Başörtülü kızlar, el ele tutuşup eylem yaptıkları için idamla yargılanıyor, coplanıyor, gözaltına alınıp hakarete uğruyor.
Hürriyet dahil o günün “Ergenekon” medyası, sessiz bir eylemi dahi “Şeriat ayaklanması” olarak nitelendiriyor.
Gerdikçe, geriyor.
Ama her şeye rağmen hiçbir şey, bu mücadeleyi veren Anadolu insanını yıldıramıyor.
Ancak başörtüsüne özgürlük mücadelesi verenler o gün Hürriyet Gazetesi’nde yayımlanan bir röportajla adeta yıkılıyor.
Dahası kahroluyor!
Yanlış hatırlamıyorsam, 27 Ocak 1995 günü.
Ertuğrul Özkök, Fethullah Gülen Hocaefendi ile bir röportaj yapıyor.
O röportajda Hocaefendi, “başörtüsü teferruattır” diyor.
Yani; bu genç kızlar başlarını açabilirler diyor.
Ocak ayının o soğuğunda içeri alınmadıkları için üniversite önlerinde tir tir titreyerek bekleşen genç kızlar donup kalıyor.
Beklenmedik bir anda, beklenmedik birinden, beklenmedik bir açıklama.
Zira onlardan bazıları Hocefendi’nin daha önceki çok net açıklamaları nedeniyle bu mücadeleyi yürütüyorlardı.
Hocaefendi, bu sözlerinin ardından başta Bediüzzaman’ın talebeleri olmak üzere en sert eleştirilere maruz kaldı.
Dahası reddiyeler hazırlanıp dağıtıldı.
Hocaefendi’nin daha önceki açıklamaları ortaya konarak bu dönüşümün nedeni sorgulandı.
Tepkiler o kadar büyüdü ki; Hocaefendi bir açıklama yapmak zorunda kaldı.
“Teferruat demedim, füruat dedim” diye.
Füruatın öyküsü budur.
Ve bugün.
Hocaefendi, füruat açıklamasını bir “içtihat meselesi” olarak değerlendirdi.
Peki biri de çıkıp, “dershaneler füruattır” derse.
Tartışmalar son bulur mu acep?
Bu içtihada saygı duyulur mu?