Devlet solculara zulmetti mi?

Etti.
Peki ya sağcılara.
Onlara da etti.
İslamcılara, milliyetçilere, komünistlere, sosyalistlere, Kürtlere, inananlara, inanmayanlara, dindarlara, Alevilere…
Yüzde ikilik bir kesimin dışında herkese zulmetti.
Hem de kurulduğu ilk günden bu yana.
Darbeler sağcılara mı yapıldı, solculara mı?
Demirel şapkasını alıp giderken, Türkeş’in de tırnakları çekilmemiş miydi?
Menderes’e, Ecevit’e, Erbakan’a, Özal’a az mı eziyet ettiler?
Kimini asıp, kimini zehirlemediler mi?
Erdoğan hâlâ çekmiyor mu?
Hem sağdan, hem de soldan asmadılar mı?
Bir yandan “Komünistler Rusya’ya” öbür yandan “mollalar İran’a” diye bağırtmıyorlar mıydı?
Bu kadar darbe gördük. Peki kimdi bu darbelerin mimarı?
Şunu söylemek istiyorum.
Sistem ta en baştan bilerek ve isteyerek zulüm üretmek için kurulmuş. Sanırım İngiliz şeytani zekâsı diye buna diyorlar.
Öyle bir sistem inşa etmişler ki, 90 yıldır uğraşıyoruz bir türlü çökertemiyoruz. Zira ortada bu sistemi ayakta tutan bir anayasa var!
Bir de bu anayasayla korunan resmi ideoloji. Zulümden kurtulmak için attığınız her adım suç!
Cezası bazen idam, bazen müebbet…
Tüm bunlar olurken sadece ve sadece yüzde ikilik bir kesimin konforu bozulmuyor.
Yüzde iki!
Peki kimdir, nedir bu yüzde iki?
Kumaşı Anadolu tezgâhında dokunmamış, bu milletin değerleriyle küçücük de olsa bir bağı bulunmayan; zengin, seçkin, elit bir azınlık.
Darbelerin de, zulmün de, geri kalmışlığın da mimarı işte onlar!
Şimdi gelelim asıl meseleye.
Dindarı başörtüsü, Alevi’si kimliği, solcusu ideolojisi, Kürt’ü dili için 90 yıldır devleti ele geçirmeye çalışıyor. Bu sayede özgürlüğüne kavuşacağına, ötekinin zulmünden kurtulacağına, ideolojisinin de tüm ülkeye hâkim olacağına inanıyor.
Tam da oyun kurucunun istediği gibi. Böylece toplum kesimleri devleti ele geçirmek için birbiriyle savaşacak, ülke kalkınamayacak, yüzde iki dilediği gibi at koşturmaya devam edecek.
Doksan yılın özeti maalesef bu.
Alın size bir maalesef daha; oyunu gören ve cesaretle bozmaya niyetlenen tek lider Erdoğan oldu.
Dindarların sorunları kadar, Kürtlerin sorunlarıyla da, Alevilerin sorunlarıyla da yakından ilgilendi.
Kürt açılımı, Alevi çalıştayları hep bu niyetleydi.
Oyun kurucu panikledi.
Alelacele yeni kartlarını masaya sürdü. Tam her şey yoluna giriyor derken, sokakları ateşe verdiler.
Gezi kalkışmasına içerideki ve dışarıdaki baronların desteğini hatırlayın.
Olmadı ardından ikinci kart.
17-25 Aralık darbe girişimi.
Tamam, ülkenin kaşını yarıp, dudağını patlattılar ama istediklerini de alamadılar.
Ve son söz.
Aslında doksan yıllık bu anlamsız kavga bir gecede son bulabilir.
Çıkarırsınız özgürlükçü bir anayasa olur biter.
Hepsi bu.
Dikkat edin, tüm dertleri bu anayasayı çıkarttırmamak. Gezi’den önce biz yeni anayasayı konuşuyorduk.
Ne oldu?
Rafa kaldırdık.
Yeniden konuşmalıyız. Konuşmakla yetinmeyip bir an evvel çıkartmalıyız.
Eğer bunu başaramazsak, çocuklarımız ve torunlarımız da bizim çektiklerimizin aynısını çekecek!
Yazık değil mi?