Bugün size çok güzel bir yazı yazmak için kalktım. Yazıyı hazırladım ve televizyonu açınca bu toprakların en büyük acılarından birisini gördüm. Memlektimin insanlarının başı sağolsun, başsağlığını bütün halka diliyorum bu acı Türkiye’nin bütün insanlarının ortak acısıdır. Hepimiz terörün o korkunç yüzünü bugün en sert şekilde gördük. Maalesef bunun çözümü tek o da bir olmak birlik olmak ve ne olursa olsun herkes için ötekine sahip çıkma günüdür bugün. Ne diyeyim boğazım düğüm düğüm, ülkemin genç bedenleri yaşamının baharında tek tek toprağa düşerken ne söyleyeyim? Ortadoğu karanlığından kurtulmak için 1920 yılında başlattığımız onurlu medeniyet savaşimız maalesef bugünlerde hedef alınıyor. Karanlıktan medeniyete, savaştan barışa giden yolda Türkiye Cımhuriyeti 1920 ruhu ile ayakta kalacaktır. Ama ne yazık ki ölenler bu ülkenin onurlu ve fakir çocuklarıdır. Bu kader midir yoksa bize biçilen ortadoğululuk kıyafeti midir? Bilemiyorum. Ama bütün karanlık güçler ve onlara bu imkanı yaratanlar bilsinler ki bu memleket kolay kazanılmadı ve kolay kaybedilmez. Biz asla ortadoğu cehennemine çekilemeyeceğiz biz demokrasini kazanmış bir hukuk ülkeyiz. biz artık önümüze bakmalıyız.

Bütün bu karanlık günlerin sonu ancak eğitimle mümkündür. Bundan bir ay önce yazdım yazmaya devam edeceğim. Tek kurtuluşumuz eğitimdir.
Eğitimli toplum; düşünür biz düşünmüyoruz, eğitimli toplum barışı seçer biz kavgayı seçiyoruz, eğitimli toplum ötekileştirmez bizde en üsten en alta “öteki” yaratmak maalesef pirim yapan bir iş oldu. eğitimli toplum öldürmez biz birbirimizi öldürüyoruz. Yani biz maalesef geri kalmış eğitimsiz bir ortadoğu ülkesi olma yolunda ilerliyoruz. Hadi buna dur diyelim; hep birlikte dur diyelim. Yaşamı boyunca memleketi için hayatını adayan ama vatan haini ilan edilen Nazım Hikmet’in bir şiirini paylaşmak daha doğru olur;
bu Memleket Bizim
Dört nala gelip uzak Asyadan
Akdenize bir kısrak başı gibi uzanan
Bu memleket bizim

Bilekler kan içinde
Dişler kenetli
Ayaklar çıplak
Ve ipek bir halıya benzeyen toprak
Bu cehennem, bu cennet bizim

Kapansın el kapıları
Bir daha açılmasın
Yok edin insanın insana kullugunu
Bu davet bizim

Yasamak bir agaç gibi tek ve hür
Ve bir orman gibi kardesçesine
Bu hasret bizim
Evet bu memleket bizim biz bu memlekette “bir ağaç gibi tek ve hür ve bir orman gibi kardeşçe yaşayacağız” gelin 1920 kuruluş ruhuna geri dönelim ve bilelim ki bu memleketten başka yaşayacak başka memleketimiz yok..