Şu geçtiğimiz bir haftaya bakıyorum...  
Jamiroquai konseri, hemen ardından başlayan moda haftası... Her yerde bir defile, her yerde bir kutlama... Gelen insanlar şık, tuhaf, marjinal, üreten, yaşayan tipler.
Dünyanın her yerinden konuklarımız var.
Güzel kadınlar, yakışıklı erkekler. Hoş sohbetler.
Önümüzdeki hafta sonu 12. İstanbul Bienali başlıyor...
Sanat hayatımızın tam ortasına girecek.
Sokaklar, restoranlar dolup taşacak.
Buluşmalar, karşılaşmalar, sohbetler bu sefer sanat üzerinden yaşanacak.
Bu arada evlenen, bekarlığa veda eden, 40. yaşını büyük bir partiyle karşılamayı planlayan dostlar da var.
5 Ekim çarşamba akşamı (9 Ekim'e kadar sahnelenecek) Harbiye Muhsin Ertuğrul'da Kevin Spacey'nin canlandırdığı 3. Richard'ı izliyor olacağız...
Ve 22 Ekim'de Akbank Caz Festivali kapsamında Zaz konser verecek... O bayıldığımız şarkılarını Lütfi Kırdar da dinliyor olacağız.
İstanbul'a bak sen... Durmaya hiç niyeti yok!
Stres, haksızlıklar, cehalet, hastalıklar, dertler, endişeler aslında zamanımızın çoğunu işgal etmiş durumdalar.
İnsafsızlıklar, özgürlük kaybı, korkutucu gelişmeler, gelecek endişesi, bunalımlar da maalesef ki şu günlerde ülkemizin 'temel' gerçekleri.
Ama diğer yandan...
Hayat güzel, şehir güzel, insanlar güzel...
Bazen kendini kandırman da gerekse, hayata bu tarafından bakmak pek keyifli, tavsiye ederim...

Eller havaya...
Türk insanı 'eller havaya'cıdır kimse aksini iddia etmesin. Sanırım Yunanlılarla en benzer yanlarımızdan biri de bu 'eller havayalı gece hayatı' düşkünlüğümüz...
Zaman içerisinde trendler, zevkler, beklentiler değişiyor ama tek değişmeyen şey 'eller havaya' tutkumuz.
Uzun zamandır bahsediyorlar; Akaretler'de eski DerDiDas'ın yerine Kaff diye bir yer açıldı, çok eğlenceli diye.
Bir türlü denk gelmedi. Ama herkesin dilinde bir Kaff'tır gidiyor.
Cuma gecesi Özgür Masur'un davetinden çıktık ve sonunda şu meşhur Kaff'a gittik...
Mekan çok büyük değil. Samimi bir havası var. Bahçeye kondurulmuş uzun bir bar ve etrafına serpiştirilmiş sedirimsi oturma alanları. Sadece ve sadece Türkçe şarkılar çalıyor. Anladığım kadarıyla, mekanın başarısının sırrı işletmecisi Mehmet Davran'da gizli... Gece hayatında kısa sürede ün kazanan Davran, kendi eğlendiği için etrafını da eğlendiriyor. Ünlü sanatçı Sibel Can'ın sesinden 'Bu devirde kimse sultan değil'i duyduğu anda kafasına kavuğunu geçirip fırlıyor barın tepesine ve başlıyor çılgınca dans etmeye... Millet de beş dakika bile yerinde oturmuyor haliyle...
Benden tavsiye; Kaff'a hafta sonu değil hafta arası gidin... Feci kalabalık oluyor!

Aşk dediğin...
AŞK üzerine hepimiz ne kadar çok şey söyleyebiliriz değil mi? Fazlasıyla ilgiliyiz bu meseleyle.
Tüm insanoğlunun ortak derdi...
Neyse...
Konu başka...
Son günlerde bir nikah haberi çarpıyor gözüme.
Zeynep Tokuş ve Erdem Yılmaztürk'ün nikahından bahsediyorum...
Küçük, sakin bir şekilde evlenmişler.
İşin esas 'haber' değeri taşıyan kısmı evlenmelerinden ziyade aşklarıymış ama...
Gerçek bir şehir efsanesine dönen, herkesin birbirine anlatırken biraz da kendinden katma ihtimali olan hikaye şöyle: Yılmaztürk ve Tokuş üniversitede flört ediyor. Yılmaztürk evlenmek istediğini ailesine söyleyince kıyamet kopuyor. Ve çift ayrılıyor. Bambaşka hayatlara savruluyor. Erdem Yılmaztürk bir daha hiç uzun ilişki kurmuyor, gece hayatı, düzensiz yaşam vs vs... Tokuş iki kere evleniyor, her iki evliliğinden birer çocuğu oluyor ama o da mutluluğu bulamıyor. Yıllar sonra, aile çoktan pişman olmuş. Çünkü oğulları Tokuş'u gerçekten çok sevdiğini ilerleyen hayat hikayesiyle ispatlamış. 'Biz oğlumuzun hayatını kararttık' diye üzülürlerken Tokuş ve Yılmaztürk'ün yolları kesişiyor! Sonuç malum...
Ben bu hikayeden etkilendim, eminim siz de!

Soner Yalçın'a özel not: Ne acı, aklı olana, ağzı olana huzur yok hatta zulüm var...
Ama aklı olmayanı, ağzı olmayanı da tarih ne yapsın!