Her şeyden önce söylemeliyim ki bizim gazetede (AKŞAM) yayınlanan baba kız röportajlarına bayıldım.
Mehmet Ali Erbil ve İnal Batu'yla kızlarının yaptığı söyleşileri büyük iştahla okudum...
En çok da Ali Ağaoğlu'nun kızıyla kurduğu diyalogdan etkilendim.
Kızının 'kız arkadaşlarını beğenmiyorum' diyebilecek kadar özgür, kendisinin de sonradan röportajın o kısmını kestirtmeyecek kadar komplekssiz olmasından hoşlandım...
Açıkçası, adamı hep hakir görüyoruz, 'parası var ama o arabalar filan çok görgüsüzlük' diyoruz. Yalan yok, hepimiz adamın arkasından konuşuyoruz bunları!
Ama bakıyorum birçoğumuzdan daha rahat ve ilerici.
Ne modern, görgülü, kalifiye adamlar gördük aslında yoktular...
Neyse, ben Ali Ağaoğlu'na kızını fikirlerini açık açık söyleyebilecek kadar özgür yetiştirdiği için teşekkür etmek istiyorum...

Ben hazırım!
İkİ haftadır 'Annelerin sakatladığı adamlar' konusunu işliyoruz. İşliyoruz diyorum çünkü beraber yapıyoruz bunu. Okurlar, gazeteci arkadaşlar, sanatçılar, uzmanlar dört bir koldan sahip çıktılar konuya.
Daha çok konuşulması, tartışılması için ellerinden geleni yapmak istediklerini söylediler.
Hep yazdım yine yazıyorum, konu çok çetrefilli. Anne oğlunu sakatlıyor evet ama toplum da anneyi sakatlıyor. Sonuçta iş yine 'kadın hakları, kadının toplumdaki değeri'ne dayanıyor.
İki hafta içinde konuştuğum ve dinlediğim insanlar içimde büyük bir umut ışığı belirmesine sebep oldu. Evet, şikayet edip parmağını kıpırdatmayan çok, ama düzeltmek isteyen, bu kısırdöngüyü değiştirmek isteyen de çok...
Ben kendi adıma kadın hakları için yapılacak her türlü çalışmaya hiçbir karşılık beklemeden gireceğimi buradan açıklamak isterim.
Görevim büyük olsun küçük olsun fark etmez, üzerime düşeni yaparım...
Çorbada küçücük de olsa tuzum olsa benden mutlusu olamaz!

Asıl Ali Taran'a üzüldüm
Fatİh Altaylı Acun Ilıcalı'yı çok severmiş, ara ara görüşürlermiş. İşin bu kısmında şaşırılacak bir şey yok, esas bu aralar Acun'u sevmeyeni bulmak şaşırtıcı olur...
Neyse, konumuz bu değil...
Acun, Fatih Altaylı'ya samimi anlatımlarda bulunmuş. Mesela boşanmasıyla ilgili, mesela basında hakkında çıkan haberlerle ilgili...
Buraya kadar hala her şey normal..
Derken konu Ali Taran'a gelmiş.
Meğer Acun, Ali Taran'ın işine son vermiş, sebebi de kanserli eşini yüzüstü bırakması ve bunu toplumun gözüne sokmasıymış...
Ağzım açık, tam şok etkisini üzerimden atacakken Fatih Altaylı'nın 'şimdi Acun'u daha çok sevdim' onayıyla iyice dağlıyorum...
Acun düşüncelerini gizlemiyor; 'Ali Taran'ın kanserli eski eşini üzecek bir biçimde bunu yapması beni rahatsız etti. Tabii ki buna karışacak halim yok ama yaptığım programda yer vermeme hakkım var' diyor..
Dürüstlüğü çok hoş tamam ama ya bakış açısı?
Ali Taran kıymetli bir zekaysa, başarılıysa eğer sırf eski eşine haksızlık yaptı diye işten atılabilir mi?
Bence atılamaz..
Peki bu aşırı ahlakçılık mantıklı bulunabilir mi?
Bence bulunamaz...
Sadece kanser değil tüm hastalıklar korkutucu, üzücü. Kim ister hastayken yalnız bırakılmayı...
Ama neticede anlaşıp boşanmış bir çift söz konusu.
Boşandıktan sonra da adam bir başkasıyla evlenmiş.
Ortada ahlaksızlıkla nitelendirilecek pek bir şey göremiyorum ben.
Olsa olsa hayat arkadaşına büyük bir ihanet olarak adlandırılabilir...
Bundan da bize ne!
Esas bu konuda en çok Ali Taran'ın yıllar içinde geldiği pozisyona üzüldüm. Adam neydi ne oldu!

Soner Yalçın'a özel not: Canım Soner, gelişmeleri an be an takip ediyorum. Beni tek rahatlatan senin ruhunun sağlamlığını biliyor olmam... Zaten her sorana da aynı yanıtı veriyorum 'benim arkadaşımın ruhu çok sağlamdır'... Ama ara ara sinirleniyorum kendime. Epey vasat arkadaşlıklar kurmuşuz yıllar içinde diye düşünüyorum. Sık sık bana telefon edip 'Soner'e nasıl destek verebiliriz' diye soran bir grup 'arkadaş'ın samimiyetsizliğini ortaya çıkartmak için 'e ben hepinizin adını yazayım bu hafta' dedim... O gün bugün ses yok. Bir yandan gülüyorum da, komiğime de gidiyor... Neyse... Herkese selamlar... Sağlığına lütfen dikkat et!