Yine kafasının benden daha fazla çalıştığı günlerden birinde sevgili Yavuz zihnimi netleştiren bir söz etti.

“Canım gavurluk çekse cirlop gibi frenk gavurluğu var. Ne işim olur alaturka, sonradan olma ham gavurlukla?”

Doğru söz.

Demişler ya “işlediğin ya dünyana fayda edecek ya ahiretine. İkisine de faydası olmayan fiil ahmakçadır.”

Yavuz’un bu sözünü bir kenara yazdım, sürekli zikrederim.

Bir gavurluğa ihtiyaç duyarsam eğer, ne olur siz karışmayın.

En alasından frenk gavurluğunu biliyoruz biz.

Hakikisini biliyoruz.

Sonradan olmasını değil.

Çok şükür canımız hiç çekmedi; ne Yavuz’un ne benim.

Herkese bir “en tahammül edemediği şey” bahşeden bu hayat, sanırım bana takunyalı gavurluğu en sevimsiz şey olarak gösterdi.

Kimisi için de doksan artı üçte gol yemek, son ayakta at yarışının yatması, yahut yemeğin içindeki dereotudur en sevimsiz.

Hepsini tanıdım, bu adamların.

Daha ilginçlerini de tanıdım.

İşte ben de takunyalı gavura gelemiyorum.

Gavur gibi gavura geliyorum, üstelik bayılıyorum.

Senen değilim demiş, kabul etmiş, ona göre pozisyon alıyorsun.

Ondan sonra ne ahbaplıklar, ne sohbetler…

Fakat bu öyle mi?

Bir zamanlar televizyon programlarında sık sık yan yana geldiğim ve “nasılsa bu benim meşreptendir” diye ona dönük yanımı hep savunmasız bıraktığım bir adam vardı.

Kendisine karşı en hüsnü niyetle davrandığınız anlarda ahlaklı adam taklidi yapmak için yanındakileri basit adam durumuna sokacak müsamerelere bayılırdı.

Bir programda altın vuruş yaparak kendisi ile yan yana gelmeye tövbe ettim.

Zira ahlaksız.

Yegâne maksadı kendisini parlatmak.

Hiçbir hamiyet hissine sahip değil.

İkbali için ihanet etmeyeceği bir değer yok hayatında.

Ve seni, kendisine güvenerek savunmasın bıraktığın yanından vuruyor.

Güvendiğin için boş bıraktığın kapıdan giriyor.

Bu takunyalı gavurlar da aynen öyle.

Bir zamanlar adı Fethullah’tır, kisvesi hocadır diye bir yanımızı savunmasız bıraktığımız adamlar güruhundan.

Şimdi sakallı sakallı çıkmış sana minarelerde okunan salanın hesabını soruyor.

Üstelik gâvur gibi de sormuyor.

Nasa yensuru okuyor, ayet hadis sıralıyor.

Sanmayın ki ilmi bir münazaranın, müzakerenin aleyhindeyim.

Vallahi değilim.

Ben, gönlü Müslümandan soğumuş, onun haricindeki herkesi daha sevgili gören adamın mesail-i diniyeye müdahalesine karşıyım.

Bize, kendisini bizden biri gibi sunmasına itiraz ediyorum bu adamın.

Git, kendi topluluğunu al, ne edersen et.

Bizi helak olmuş, kendini kurtarılmış topluluk olarak gör mesela.

Hiçbirimizin kafası çalışmazken, kendini dünyanın en rasyonel adamı olarak sun.

Çok mutlu ol.

Fakat bize dokunma.

Zira bir gâvurluğun bana dokunmasını istesem nice Helgalar, Petralar var bir yerlerde.

En azından dünyam şen olur, şakrak olur.

Sen dokunma.

Nevzuhur alaturka gâvurluk senin,

Sala benim olsun.

Hakça bölüşelim.

Her daim bana karşı pusuda yatan o hasım yanının adını koymuş oluruz.

En azından sana karşı bir yanımı boş bırakmaya bir son veririm.

Belki sen de bu sayede mertçe güreşmek neymiş öğrenmiş olursun.

Ne dersin Brutus?