Coronavirus belli bir yaşın üzerindeki hastalara öldürücü etki ediyormuş.

Ne yapmalı ne etmeli ihtiyarlarımıza, bu habis virüsün geçmesine mani olmalıymışız.

Çıkmayın sokağa dedi, yetkililer.

Olmadı kahvehaneleri, kıraathaneleri, camileri kapattılar.

O da olmadı kimi yerlerde meydanlardaki bankları topladılar.

Yetmeyince bu tedbirler, altmış beş yaş üstü için sokağa çıkma yasağı ilan ettiler.

Kaygı amcalarımızın, teyzelerimizin sağlığı idi…

Her mevzuyu tersinden anlayıcıbaşılarımız onu da yanlış anladı.

Orta Çağ’da vebayı yayan fareler ile karıştırdılar ihtiyarlarımızı…

Sanki onlar ortaya çıktığı için salgın yayılıyormuş gibi bir söylem gelişti.

Tahkirin bini bir para oldu.

Kimi yaşlıları sabun yapmaktan bahsetti.

Kimi öz ninesini, dedesini sosyal medyaya alay mevzuu yaptı.

Zaten öyledir, bizim o kitlemiz.

Her konuda ağız kalabalığı yapacak kadar asgari bir eğitime sahiptirler.

Örneğin, cümle içince “fizibilite” kelimesini kullanabilir bu tipler.

Dolayısıyla kendilerini her şeyin, en iyi bilicisi ve karar vericisi zannederler.

Hiçbir zıkkımı doğru dürüst anlayacak kadar eğitilmemişlerdir oysa.

Ukalalığa yetecek asgari eğitimdir aldıkları.

Diplomalarından bahsetmeyin durun. Diploma değil derdim. Eğitimsiz dedim.

Bu şımarık kitlemiz…

Hani şu her şeyden biraz, hiçbir şeyden tam olarak değil kitlemiz.

Kendilerine karşı umumi bir borç sahibi olduğumuza kail…

Asla ödenemeyecek bir borç bu.

Kendilerine layık bir konforu ne pahasına olursa olsun, sunmak gibi bir yükümlülüğümüz olduğunu düşünüyorlar.

Diledikleri siyasal tercihleri yapmalı, onları dünyaya rezil edecek yönetimleri başa getirmemeliyiz, örneğin… (Unutmadan ekleyelim, aşağılık kompleksleri sebebiyle sürekli bir dünyaya kendini izah zarureti hissi refakat eder bunlara)

Gittikleri her yerin kalabalık olmasından şikâyetle “millet bilinçsiz, herkes sokakta” nağrası atmaları da bu farazi borç yüzünden.

Nasıl olsa millet evindedir, biz de keyifle boğazın tadını çıkarırız diye dışarı çıkmıştı oysa.

Hal böyle olmayınca siniri bozuldu.

Umduğu konfor bozuldu.

“Millet bilinçsiz” tahkirine başladı.

Evet, evde kalmalıyız.

Hiç şüphe yok.

Mümkün mertebe evde kalmalıyız, hangi yaşta olursak olalım evde kalmalıyız.

Gelgelelim bu gerçek, küçük burjuvaları başkaları üzerinde tiranlaştırırsa kayış kopar.

Kolluk gücünün yetkisini kendinde vehmederse, yani ihkak-ı hak ederse kayış kopar.

Sokakta gezen kıdemli büyüklerimize su atmaya, suratlarına sövmeye vardırırsa işi kayış kopar.

“Bilinçsizler evde dursun, biz bilinçliler dışarıda fink atalım” diyerek, muhayyel sınıf üstünlükleri üzerinden kamusal alanda hâkimiyet kavgasına girişirse kayış kopar.

Evden dışarı çıkmayarak milletimize, dahası umum insanlığa karşı vazifemizi yerine getiriyoruz.

Hiçbir şımarığa konforlu şımarıklık alanı tanıyor değiliz.

Lütfen yanlış anlamayın.