B.

Dün gazeteyi eline alanlar ucu haberleri okudu: Esenyurt'ta tekel bayini basan üç kişi, yirmili yaşlarında üç genci vurdu; iki ölü bir ağır yaralı/ kağıthane'de bir taksi rögar kapağında hırsızlık yaptı/ CHP milletvekili Mahmut tanal hakaret ettiği jandarmayı kovaladı/ zeytin fıçısının içine oturan bir çalışan bu anı filme aldırdı...

Her biri birbirinden anormal dört haber. Bazen kanundan ve kuraldan bir tek ben çekiniyormuşum gibi geliyor ve kendimi bir yandan oldukça güvensiz bir ortamda hissederken diğer yandan enayi gibi hissettiğim de oluyor. Sakarya Karasu'da bir adamın hikayesini dinliyorum. Doksanlarda kamu arazisini çevirmiş, buradaki ağaçları kesmiş, benimdir demiş... E koskoca devlet fark etmez mi? Eder tabii... ne olmuş dersiniz? Amcamız sekiz ay hapis yatmış ve nihayetinde elli dönüm toprağı olmuş. Şimdi parsel parsel satıyor çocukları. Kendisi ölmüş.

Deneyeyim demeyin sakın artık olmuyor. Canınıza okurlar. Kul hakkından korkmak, devletten sakınmak, kanuna kurala riayet etmek bir şekilde cezalandırılıyor bu sistem tarafından. Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın 20 yıllık mücadelesinin sonunda gelebildiğimiz nokta bu. Varın siz hesap edin, Erdoğan öncesi nasıl bir devlet anlayışı varmış toplumda. Yağma Hasan'ın böreği...

Söyleyince siz kötü oluyorsunuz, söylemeyince gönlümüz razı gelmiyor.

Evet 12 Eylül sonrası oldukça ceberut bir devletimiz vardı. Devletimiz öyle değildi de, üzerini kapladıkları libas öyleydi diyelim. Öte yandan sistemde saçma sapan boşluklar da vardı. Bunu tersine çevirmek zordu. Oldukça radikal adımlar attı Erdoğan. Devletin güler yüzünü ortaya koymaya çalıştı. Bakın bu da bir hayata geçirmesi zor bir şeydir. Vur deyince öldüren kimselere devletin güler yüzünü göstermekten bahsedince, devlet kurumlarımızın, belediyelerimizin sosyal medya hesapları birden bire komedi dükkanına döndü. Hepiniz zaman zaman denk geliyorsunuzdur kurumsal hesaplardan atılan saçma sapan tweetlere. Güler yüzlü olmanın olmazsa olmazı vakardır. Vakar ihtiva etmeyen sırıtmak sizi bir anda laubali derekesine indirebilir. Üstelik kurunun yanında yaş da yanar.

Pandemi zamanı akıllara durgunluk veren bir görüntü vardı; hepiniz görmüşsünüzdür. Polise asılsız ihbarda bulunan gençler, polis gelince ellerindeki pastayla karşılarına çıkıp polise sarılıyor, bunu videoya alıp sosyal medyada paylaşıyor... vallahi niyetleri ister moral vermek olsun ister sosyal medyada kendi reklamlarını yapmak olsun, doğrusunu bilemeyeceğim ben, polise sahte ihbarda bulunarak, gecenin bir yarısı devriyesinden alıkoymanın bir müeyyidesi olur normal şartlar altında. Niyetinize bakmazlar. Bir müeyyidesi olmuyor mu? Mahmut tanal jandarmayı kovalıyor ondan sonra. İşin kötüsü jandarmanız da kaçıyor...

Vallahi size işin açıkçasını söyleyeyim: o jandarma kaçmazdı kaçmasına ama devletin güler yüzü mavalına kurban gitti adamcağız. Ya hu hiç bir şey bilmiyorsanız Erdoğan'a bir bakın ey kendisine muavinlik yaptığı iddiasındakiler. Erdoğan güler yüzlü mü? El hakk öyle. Kendisine korkmadan, çekinmeden yaklaşmak mümkün mü? Elbette. Sitem de edebilirsiniz Erdoğan'a... Peki bu kadar sıcak ilişki kurarken Erdoğan hiç denk geldiniz mi, haddini bilmezin tekine eyvallah ettiğine? Asla! Heybetinden çekinilir. İşte bunun adı vakardır.

Devleti kendisinden çekinilir bir saygıyla sevmek ve onu kendisine ait hissetmektir aslolan. Sistemdeki açıkların suiistimale meydan vermesine mani olmak ve kanundan çekinmeyi mümkün kılmakla tesis edilir bu his.

Devlet çok kıymetli, mualla şeydir... Kıymeti varken değil, yokken anlaşılır. Kıymetini bilmek lazım. Allah zeval vermesin.