Bencilce bulabilirsiniz.

Serkan Fıçıcı’dan izin aldım, bir haftadır gazete okumuyorum, tivitlere bakmıyorum. Kaftancıoğlu kimin evini gözetletmiş, Kılıçdaroğlu ne pot kırmış, Yılmaz Özdil bugün ne yazmış bilmiyorum.

Vallahi billahi bilmiyorum.

İçimde teskin edemediğim bir panik hissi, yine aynı geri kalmışlık korkusu.

Terapist falan önermeyin.

Tebuk seferine çıkmış da ordu, Ka’b bin Mâlik ile Medine’de kalmışım gibi bir vicdan azabı sarıyor her Ramazan sonunda beni erenler. Terapist ne yapsın?

Yine bire bin kazandıran bir piyango tertip edilmiş de, bilet tezgâhlarının önünde “ha aldım ha alacağım” diye dolanmışım; biletler karaborsaya düşmüş ve ben bu yıl da biletsiz, büyük ikramiye ümidi olmadan çekilişi dışarıdan izliyormuşum gibi bir his.

Her biten şeyin bizlere ölümü hatırlatmasından kalma bir panik bu.

Rüyasını görmüştüm liseye giderken.

Ajitasyon için yazmıyorum, hakikaten gördüm.

Ölmüşüm, Arasat meydanına gidiyoruz. O tarif edilen, olacak diye anlatılan his kaplamış her yerimi.

“İyi de ben hazır değilim ki” diyorum.

Çok korkuyorum.

Hala hatırladıkça tüylerim diken diken olur, zira ondan bundan dinlemedim, o anı yaşadım.

“Hadden tecavüz eyledim deryayı zenbi boyladım. Mâ'lum sana ben neyledim cürmüm ile geldim sana” diye diye yürüyorum.

“Bir kere daha dönsem, vallahi billahi çok güzel yaşayacağım. Hiç günah işlemeyeceğim. Hep râh-ı rızana gideceğim ne olur beni döndürüver. Vallahi hazır değilim” dedim.

İnanır mısınız döndüm.

Uykudan uyandım ve döndüm.

O anı canlı canlı yaşamış ve otuz seneye yakındır unutmamış bir adam olarak kırdığım bütün cevizleri de döndükten sonra kırdım.

Cenab-ı Hakk’ın “Zalumen cehula” dediği insanoğlundan bir insanım işte.

Ve her bitiş, her diploma töreni, her evden taşınış, eski dostlarla görüşme sonrası ayrılış, Konya’dan İstanbul’a her dönüş o umami tadı damağıma konduruverir.

Bir gün bitecek.

“Küllü şey’in hâlikün illa vecheh” dünyasına ait neyim varsa bırakacağım ve perde kapanacak, beni de kulise alacaklar.

Doğum tarihini kartıma şifre yaptığım sevdiklerimden, her köşesinde hatıralarım olan sokaklardan, elde etmek için kırmadığım kalp kalmayan fena mülkünden fariğ olacağım.

Ve o gün adım gibi biliyorum, itimat edeceğim hiçbir şey yanımda olmayacak.

İlla “Şefaatim ümmetimden büyük günah sahibi kimseleredir” ferman buyuran Şefial Müznibin’e mensubiyet.

Ve heba edilmiş bir gençlik.

Belki Tahir-ul Mevlevi hazretlerinin dilinden konuşmak en kolayı olur diye tekrar ettim birkaç kez…

“Eli boş gidilmez gidilen yere. Mevlâm boş gelmedim suç getirdim. Dağlar çekemezken o ağır yükü. İki kat sırtımda pek güç getirdim.”

Bir Ramazan daha bitiyor ve her biten gibi önüme bir gün başlayacak olan sonu gelmez hayatın faturasını koyuyor bu bitiş hissi.

Ve bu hislerle meşbu vaziyette iken komşum Metin amca gözümün önünde emaneti teslim etti, kalıbı dinlendirdi.

Serkan Fıçıcı Akşam Gazetesi’ne köşe yazısı bekliyor.

Ne bileyim elim varmadı, yazamadım.

Üç beş gün bari uzak kalayım şu her yanı kötülük kokan dünya işlerinden dedim.

Ramazan-ı Şerif’in bitişi gibi şu fani hayat da bitecek.

İnşallah Ramazan sonrası bayram ettiğimiz gibi dünya hayatının ahirinde de bayram ederiz.

Ramazan-ı mağfiret nişan hazretleri bizlerden razı olsun. Adı gibi günahlarımızı yaksın kavursun.

Elveda, elfirak diye diye uğurladığımız her ahbabımız gibi, Mâh-ı ğufran hazretlerini de uğurluyoruz.

Duamız malumdur.

Allahümme la tuhricna mineddünya illa maaşşehadeti vel iman.

Bugün yedisi, Metin amcanın ruhuna sizlerden Fatiha rica ederim.