Ayasofya’nın en büyük talihi, İstanbul’un göbeğinde koskoca dağ gibi dikiliyor oluşudur.

Hepimizin gözünün önünde, göz bebeğimiz gibi var olmasaydı neler neler gelirdi başına.

Çalar, parça parça trene koyar, ona buna satarlardı parçalarını.

Londra’da, Paris’te, Cenevre’de müzayede salonlarında sütunlarını, fresklerini tezgâha dizer, pâyimal ederlerdi.

İçi boşaltılmış iskeletini de, adına inşa ettikleri bir müzenin bahçesine yerleştirir bir Avrupa başkentine dikerlerdi.

İnanmayan Berlin’e, Bergama müzesine gitsin baksın.

“Bu Türkiye’de kalırsa zarar görür, Türkler buna bakamaz, tahrip olur gider” yalanıyla koca Zeus tapınağını trene koyup kaçırdılar.

Akabinde iki dünya savaşı başlattı Almanlar.

Bakmayın ikisine de dünya savaşı dendiğine, ikisi de Avrupalıların kendi aralarındaki yamyamlık tiyatrosundan ibaretti. Haricindeki birkaç bölge sadece figüranlık etti.

Berlin bombalandı, Bergama’dan Türkler bakamaz tahrip olur bahanesiyle çaldıkları tapınağın üzerine bombalar yağdı.

Bergama’nın dağında bin yıllardır kimseden zarar görmeden duran tapınak, otuz yılda bombayla tanıştı.

Ayasofya’yı da çalabilselerdi eğer inanın her sütunundan, altarından, çinisinden, freskinden milyonlar kazanır, ibadethaneyi dolara tahvil ederlerdi.

Daha Ayasofya’yı çalmadan hırsızlık yapmadılar mı sanki?

Albert Dorigny, restore edeceğim yalanıyla Ayasofya’nın çinilerini söküp, yerlerine replikalarını takmıştı.

Yaptıkları yapacaklarının teminatıdır malum.

“Efendim o eskidenmiş artık dünya öyle değil, UNESCO var, falan var filan var” diyenler, Amerikan Conisi Bağdat’a girdiğinde ilk nereyi yağmaladı dönsün ve bir baksın.

Daha dündür.

Adam, postallı askerleriyle müze yağmaladı.

Bu korkunç adamlar bir keresinde İstanbul’a da muvakkaten sahip olmuş, ağacında yaprak, tarlasında başak koymamış; her şeyi yağmalayıp gitmişlerdi.

Kimle muhatap olsalar, kendilerinden nefret ettirmeyi başarmaları tatmin olmaz iştahları sebebiyledir.

Bizans’a “Latin serpuşundansa Türk'ün sarığı” dedirtirken, Hollandalıya da “Liever Turks dan Paaps” dedirtmişlerdi.

Papa’nın adamlarındansa Türkler…

Dedirttiler bunu.

Türk’ün İstanbul’a yaklaşımı ile Avrupalının İstanbul’a yaklaşımı arasındaki fark işte budur.

Adam açısından İstanbul, suyu sıkılacak bir üzümden ibaret oldu; geldi yağmaladı ve gitti.

Gözünü bu şehrin zenginliğine dikmişti zira. Yağmalamayıp da ne edecekti?

Türk ise İstanbul’un bizzat kendisini istedi.

Geldi ve aldı.

Efendim iyi bakamamışız, daha iyi bakabilirmişiz.

Doğru.

Bu kadar geldi elimizden, ancak biz bu şehre maddi zenginliğinin haricinde bir mukaddesiyet atfetmekten de hiçbir zaman vazgeçmedik.

Bu sebeple şimdi neyin ne olacağına da kararı Türk veriyor.

Bu şehre, hakkındaki kararların uluslararası arenada alındığı, insanlığın ortak malı muamelesi yapmaları bu bakımdan anlamsız.

Gezi Parkı’na, Kanal İstanbul’a, Ayasofya’ya dair beyan ettikleri fikirler ve buyurdukları şeyler son derece değersiz.

Reel politik bir cevabı var tüm bunların.

Bak kardeşim, bir zamanlar gelip almıştın, yağmalayacağına mamur edecektin.

Etmedin. Çalmayı tercih ettin.

O kadar önemliyse senin için, en azından Türk 1453’te kapısına dayandığında, topunla tüfeğinle gidip kurtaracaktın barbar Türk’ün elinden.

Onu da yapmadın.

1920’de işgal ettin İstanbul’u, başaracaktın ve ele geçirecektin.

Onu da yapamadın.

Şimdi semalarında ay yıldız dalgalanan 34 plakalı bir şehir İstanbul.

Sen ise bu şehre pasaportla gelen bir adamsın.

Buyur top, buyur tüfek, buyur Ayasofya.

Vermeyecektin verdin.

Şimdi susma zamanın sus.

Bu kadar.